Vandaag heb ik mijn oude ambacht opgepakt om Passend Onderwijs te verzorgen aan een geweldige groep 4 in het S.B.O. Voorwaar geen sinecure. Maar wel enorm leuk, enerverend en leerzaam. Voor de kinderen en voor mij.

U noemt Passend Onderwijs te pas en te onpas een uitdaging. Ik heb vandaag weer ervaren dat het begrip uitdagen in een groep met een aantal overenthousiaste kinderen andere dimensies kent. Interessant was het kwartier pauze waarbij de kinderen onder toezicht van een andere leerkracht op het plein speelden. Mij werd daar weer eens duidelijk dat het bij Passend Onderwijs vanaf het begin al fout is gegaan. U heeft namelijk een fundamenteel verkeerde vraag gesteld.

Het lijkt in alle publicaties net alsof Passend Onderwijs een zegen is voor de kinderen en de sector. Vanuit uw achtergrond redenerend kan ik dat begrijpen. Echter, de zegenrijke troost die Passend Onderwijs volgens u gaat bieden is nooit als zegen ingevoerd. De fundamentele vraag die ten grondslag ligt aan Passend Onderwijs is namelijk:

“Hoe kunnen zij ( het onderwijs) er voor gaan zorgen dat het speciaal onderwijs en het speciaal basisonderwijs voor ons (de regering) goedkoper uitgevoerd gaat worden?”

Omdat u ongetwijfeld ook managementliteratuur leest gaat u over de hoe vraag.

“Wat moeten wij doen om deze bezuinigingsronde uit te voeren?”, lag bij de besturen.

Nou, zoals u weet wordt de discussie over het antwoord op uw hoe vraag op bestuursniveau gevoerd en op werkvloerniveau gevoeld. Scheelt een letter. In de teamkamer scheelt het een een enorme berg energie. Van mensen die willen, kunnen en gaan. Maar die niet meer willen kunnen gaan voor een verandering waar de fundamentele vraag ontbreekt.

Waarom, Marja. Waarom?

“Waarom moet ik eigenlijk naar school meester Edwin?”

Zo vlak voor de Pasen, even als meester tot minister. Hoe vindt u het dat een van de meest volhardende criticasters van uw beleid, mijn blogs leest. En heel ondeugend ook wat steekwoorden van mij leent. Als u het nog niet gelezen heeft, dan kan dat hier. Perverse prikkels. Maar goed, de centrale eindtoets.

U heeft antwoord gegeven op de kamervragen en daarmee basta. Kordaat en krachtig, zoals we van u gewend zijn. Paste mooi bij mijn aanpak deze week in groep 8. En die werkte ook niet. Net zoals uw centrale eindtoets. Verplicht af te nemen bij CITO. De toetsinquisitie. Ik denk dat er ergens in Arnhem deze dagen wel een flesje wordt opengetrokken. Hoezo marktwerking. Maar kom, ik dwaal af. U niet.

U blijft halsstarrig vasthouden aan uw paradigma dat de beweging in ons onderwijs moet worden bedwongen met regels, uniformiteit, meetbaarheid en outcome. Net zoals ik de afgelopen week handelde in groep 8. En dat werkte ook niet.

Kinderen en volwassen kenniswerkers in het onderwijs worden niet uitgedaagd om hun hersens te gebruiken als je daar een raster op gaat leggen. Zoals de eindtoets. Om de Chinezen voor te blijven op weg naar de top 5 zou ik denken dat we onze hersens moeten gebruiken.

Afgelopen vrijdag kwam meester Frans mijn klas binnen, de hulpmeester. Met een zware doos in zijn handen. Van de CITO. De CITO-eindtoets. Perfect op tijd. Later dan ooit. want dan houd je ze langer in het gareel en leren ze langer door. Denkt u. Mijn oudste zoon zit in dezelfde klas als waar ik deze week les gaf. Hij mag de eindtoets gaan maken die voor hem, de school en het VO al lang niet meer van enig nut is. Hij is al ingeschreven, weet al wat zijn rol wordt in de musical en gaat binnenkort op kamp. De eindtoets is alleen van belang als beleidsinstrument. Als u het artikel van uw vrienden van de besturenraad goed leest ziet u ook dat de vrees bestaat dat het een afrekeninstrument wordt. Welnee, zegt u.

“……wat de minister betreft door de centrale eindtoets vastgesteld gaan worden aan het eind van de basisschool bekostigingsvoorwaarde zijn“.

Zalig Pasen, minister Marja.

Waar Bor de Wolf van de VVD gisteren in de media sprak van ‘platte demagogische vakbondsnonsens’, waren de juffen bij onze kinderen op school vooral gesloopt na een dagje Arena. Het was nog niet eerder voorgekomen dat alle aanwezigen in de Amsterdamse voetbaltempel van begin tot eindsignaal geluid maakten en enthousiast waren. En daar hield het dan ook wel mee op.

“Bezie het maar van de kant van 50.000 gepassioneerde leerkrachten. Zij hebben laten zien waar zij voor staan gisteren“, antwoordde een goede vriend van mij. Directeur van een S.O. school. Was bij Hart van Nederland te zien. Ingeklemd tussen een item over ouders die naar de ballenbak bij Ikea gingen, omdat de school dicht was.

Inderdaad, de leerkrachten die er fysiek waren hebben laten zien dat het hen aan het hart gaat. De politiek liet zien dat het hen vooral om hard gaat. En dat is niet nieuw. Wat mij verbaasd heeft, verdrietig maakt en ergert is dat het mij volstrekt onduidelijk blijft waarom Marja bezuinigt over de rug van kwetsbare kinderen heen. Wat Ton Elias ook toetert, kostenbesparing ten koste van een kwetsbare groep kinderen. Wat mij verbaasd heeft, stoort en ergert is dat de vakbonden nu inbrengen dat de prestatiebeloning maar afgeschaft moet worden. Ik kan iets gemist hebben, maar toen de plannen voor prestatiebeloning werden aangekondigd heb ik de vakbonden niet gehoord.

Interessant wordt hoe het veld nu verder gaat. Hoe de politiek verder gaat wordt deze weken besloten aan de overlegtafel. Nog meer snijden, ook in het onderwijs. Maar wat gaan de juffen en meesters nu doen. Oogjes dicht? Snaveltjes toe?

Marja van Bijsterveldt slaapt in haar paradigma van de maakbare onderwijswerkelijkheid lekker verder.

” Ze belooft te zullen ingrijpen als straks blijkt dat het niet goed gaat met de extra hulp aan leerlingen met een beperking.”

Hatsikidee!

Laat u bovenstaand smaakpalet van mangementproza eens over uw tong rollen. Spreek je eens uit voor de spiegel. Langzaam, rollend, snel en zonder te lachen. Wat proeft u dan? Het bankierswezen, crisis, mannen in pakken, vrouwen in mantelpakjes, graaien, schaamte of juist iets anders? Degenen die bij deze woorden onderwijs voor op de tong proeven zijn op de vingers van 1 hand te tellen. En dan niet de hand van de gemiddelde bankier denk ik zo. Toch heeft dit alles met onderwijs te maken. U weet wel, op naar de top 5, de Chinezen komen er aan!

Amarantis Onderwijsgroep splitst zich op  Lezen kan hier.

Zoals ieder zichzelf respecterende onderwijskolos heeft ook deze club een missie. Heeft vast een tonnetje of drie gekost, maar dan heb je wel wat.

Onderwijs met karakter

En bij een missie horen toetsstenen. De voor dit verhaal ingehuurde externe heeft een fraaie werkelijkheid geschapen.

Rentmeesterschap
Wij willen een organisatie zijn, die mensen stimuleert mee te werken aan een betere leer- en leefomgeving: een rechtvaardige en duurzame samenleving waarin wij zorgvuldig willen omgaan met talenten en middelen.

Integriteit
Wij willen onze idealen vormgeven in alle facetten van ons werk. Wij doen wat wij zeggen en wij zeggen wat wij doen.

Miljoenentekort. Laat het nog even over uw tong rollen. Dit is ons onderwijs. Smaakt het?

Het Cito bepaalt niet wat goed onderwijs is.

Een mooi artikel in de Volkskrant hier.

De toetsen van het Cito zijn ten onrechte maatgevend geworden voor het onderwijs. De overheid dient de inhoud van het onderwijs vast te stellen. Niet het Cito.

Nu is de mening van de schrijvers niet die van Maarja Verbijsterhetveldt. Zij legt in de grafrede voor het onderwijs, Actieplan ‘Basis voor Presteren”, uit:

De overheid stelt daarbij heldere doelen over het ‘wat’en ziet toe op en biedt waarborgen voor kwaliteit.

Het wat en vooral niet het hoe. Dat Maarja en Habe stiekem toch over het hoe en over het wat willen gaan is ook al langer duidelijk.  Hun waarom kennen we ook:

Een opbrengstgerichte manier van werken leidt aantoonbaar tot betere prestaties.

J.A. de Bruijn schreef er een mooi boek over: Prestatiemeting in de publieke sector. Dit boek beschrijft niet alleen de nadelen van prestatiemeting in de publieke sector, maar ook de voordelen. Meest interessante stukje voor nu is het onderdeel dat gaat over de perverse effecten. Een kleine opssoming.

1. Prestatiemeting leidt tot strategisch gedrag.
2. Prestatiemeting verhindert innovaties.
3. Prestatiemeting verhindert innovaties.
4. Prestatiemeting blokkeert ambities.
5. Prestatiemeting verdrijft de professionele habitus.
6. Prestatiemeting verdrijft bestelverantwoordelijkheid.
7. Prestatiemeting bestraft goed presteren.

Zie hier een verkorte handleiding: Meestribbelen met het systeem in zeven statements. Verspil geen energie aan het Cito syndroom, maar stribbel mee.

Eens zien of de Cito dat kan meten.

Blindegeleidehonden kunnen het: sturen & loslaten.
Wanneer moet je naar het baasje luisteren en wanneer moet je het baasje beschermen tegen een al te doldrieste actie? Judgement heet dat: het hebben van oordeelsvermogen. Niet iedere hond heeft dat vermogen. Maar als we het een hond kunnen leren…!
Managers, de baasjes, zijn ook vaak blind. Professionals, de honden, staan aan ‘the edge’ (de rand, De Limes) in de echte tijd (realitijd) en kennen beter dan wie ook de weg te gaan. Maar vaak houden ze hun mond/bek maar. Ben jij nog Kritische Succes Actor of heb je ook last van aangeleerde hulpeloosheid?

Vooral het gegniffel aan het begin van Jaap zijn verhaal sprak boekdelen. Als de inleider braaf meldt dat Jaap auteur is van bijwelkereorganisatiewerkjij? lachen de aanwezigen in hun vuistje. Om daarna wellicht in slaap te vallen. Want geluisterd hebben ze blijkbaar niet. En dan krijg je dit.  Blindegeleidehonden kunnen het, managers niet. Zijn er ook honden voor doven en slechthorenden?

Die rugzakjesregeling was toch al helemaal uit de hand gelopen

In zijn verhaal geeft Prick aan dat het aantal leerlingen met gedragsstoornissen als ADHD sinds de invoering van de rugzakjes is gestegen. Van 20.00 in 2003 naar 50.000 in 2009. Vervolgens worden er door Prick verbanden gelegd, vooral noodverbanden.

Afwijkend gedrag is een betrekkelijk begrip. Het spreekt vanzelf dat je daar als school meer last van hebt naarmate de leerlingen een grotere vrijheid genieten, de regels niet duidelijk zijn of leerlingen daar niet aan worden gehouden.

Dreigen wordt het als Prick gaat verklaren.

Een-deel van de-verklaring kan zijn dat het aantal vrouwen in het onderwijs toeneemt. Het zijn vooral jongens die problemen geven. Van schoolleiders hoor je vaak dat mannelijke leerkrachten in het algemeen beter met hen ( jongens, jongens met probleemgedrag) kunnen omgaan.

Tot die zin is het beroepsprickelaar Prick zeker gelukt de krokusvakantie van veel juffen een nare nasmaak te geven. Maar als je verder leest kom je ergens.

Elke regeling creëert zijn eigen vraag.

En daar dramt hij wellicht een spijker op zijn kop. Het zou zo maar kunnen zijn dat jongens met ADHD alleen maar bestaan bij de gratie van de rugzakjes. Er is subsidie zat in onderwijs, die moet op, dus schrijven we nog maar wat jongens richting stempel. Aan het einde van zijn betoog vliegt Prick nog wat uit zijn bocht. ADHD is onzin, maar het mag toch niet zo zijn dat de echt gehandicapte kinderen de dupe zijn. En daar komt Marja om de hoek kijken. Wat heeft haar bezield om de kaasschaaf (die onderwijs van baas Mark ook moest treffen) over de meest kwetsbare groep te halen? Driehonderd miljoen had ze ook kunnen bezuinigen op Brede Schoolontwikkeling, gewichtenregelingen, subsidies voor het binnenmilieu, schoonmaak, gebouwen. Driehonderd miljoen had ze zo bij de kapitaalkrachtige besturen weg kunnen halen. Maar schrapen daar waar het echt zeer doet, kinderen die goed onderwijs hard nodig hebben? Waarom daar Marja, waarom daar?

Brand, brand, brand.

De reden van mijn rook is niet dat deze besturen hun zorg uitspreken en zo goed als zeker met een kluitje het riet mogen gaan opzoeken. Prioriteiten, de broekriem strakker aanhalen, op alle sectoren krimp. Ik kan Marja wel lezen. Nee, het zit hem in deze passage:

Ik zal hier volstaan met in algemeenheid te wijzen op de al jaren inadequate bekostiging voor de materiële instandhouding en onvoldoende compensatie van de personele lumpsum.

Met of zonder rugzak, in goed Nederlands zeggen de bestuurders hier:

We krijgen al jaren te weinig geld voor gas, licht, water, salarissen, onderhoud. En nu ook nog bezuinigen?

Voor mij volstaat dat als je blijft doen wat je deed, je krijgt wat je altijd kreeg. In dit geval, beste bestuurders:

Onder Marja iedere dag warme truiendag. Steek je brief maar in de brand. Dat heeft wel direct effect.

Ik hecht er aan om passend onderwijs in overleg met het onderwijsveld verder uit te werken.

Beter dan deze handreiking krijg je niet vaak van een minister. ” Help mij het niet zelf te doen.” Geweldig toch. Tot nu toe is gebleken dat zij gewoon door blijft gaan met wat er altijd al gebeurt op onderwijs. Waar dat toe leidt weten we inmiddels ook. En als zij weer eens verdwijnt van onderwijs, vraag ik mij af welke voetstap zij zal achterlaten. Maar nu steekt zij een helpende hand uit. In plaats van slecht bezochte manifestaties, tranentrekkende flashmobs, schrale petities, jankberichten, actiedagen zonder opkomst; pak deze kans, onderwijzers. Vertel Marja hoe het anders kan. Hoe het anders moet. Retour afzender.