Het Cito bepaalt niet wat goed onderwijs is.

Een mooi artikel in de Volkskrant hier.

De toetsen van het Cito zijn ten onrechte maatgevend geworden voor het onderwijs. De overheid dient de inhoud van het onderwijs vast te stellen. Niet het Cito.

Nu is de mening van de schrijvers niet die van Maarja Verbijsterhetveldt. Zij legt in de grafrede voor het onderwijs, Actieplan ‘Basis voor Presteren”, uit:

De overheid stelt daarbij heldere doelen over het ‘wat’en ziet toe op en biedt waarborgen voor kwaliteit.

Het wat en vooral niet het hoe. Dat Maarja en Habe stiekem toch over het hoe en over het wat willen gaan is ook al langer duidelijk.  Hun waarom kennen we ook:

Een opbrengstgerichte manier van werken leidt aantoonbaar tot betere prestaties.

J.A. de Bruijn schreef er een mooi boek over: Prestatiemeting in de publieke sector. Dit boek beschrijft niet alleen de nadelen van prestatiemeting in de publieke sector, maar ook de voordelen. Meest interessante stukje voor nu is het onderdeel dat gaat over de perverse effecten. Een kleine opssoming.

1. Prestatiemeting leidt tot strategisch gedrag.
2. Prestatiemeting verhindert innovaties.
3. Prestatiemeting verhindert innovaties.
4. Prestatiemeting blokkeert ambities.
5. Prestatiemeting verdrijft de professionele habitus.
6. Prestatiemeting verdrijft bestelverantwoordelijkheid.
7. Prestatiemeting bestraft goed presteren.

Zie hier een verkorte handleiding: Meestribbelen met het systeem in zeven statements. Verspil geen energie aan het Cito syndroom, maar stribbel mee.

Eens zien of de Cito dat kan meten.

Blindegeleidehonden kunnen het: sturen & loslaten.
Wanneer moet je naar het baasje luisteren en wanneer moet je het baasje beschermen tegen een al te doldrieste actie? Judgement heet dat: het hebben van oordeelsvermogen. Niet iedere hond heeft dat vermogen. Maar als we het een hond kunnen leren…!
Managers, de baasjes, zijn ook vaak blind. Professionals, de honden, staan aan ‘the edge’ (de rand, De Limes) in de echte tijd (realitijd) en kennen beter dan wie ook de weg te gaan. Maar vaak houden ze hun mond/bek maar. Ben jij nog Kritische Succes Actor of heb je ook last van aangeleerde hulpeloosheid?

Vooral het gegniffel aan het begin van Jaap zijn verhaal sprak boekdelen. Als de inleider braaf meldt dat Jaap auteur is van bijwelkereorganisatiewerkjij? lachen de aanwezigen in hun vuistje. Om daarna wellicht in slaap te vallen. Want geluisterd hebben ze blijkbaar niet. En dan krijg je dit.  Blindegeleidehonden kunnen het, managers niet. Zijn er ook honden voor doven en slechthorenden?

Die rugzakjesregeling was toch al helemaal uit de hand gelopen

In zijn verhaal geeft Prick aan dat het aantal leerlingen met gedragsstoornissen als ADHD sinds de invoering van de rugzakjes is gestegen. Van 20.00 in 2003 naar 50.000 in 2009. Vervolgens worden er door Prick verbanden gelegd, vooral noodverbanden.

Afwijkend gedrag is een betrekkelijk begrip. Het spreekt vanzelf dat je daar als school meer last van hebt naarmate de leerlingen een grotere vrijheid genieten, de regels niet duidelijk zijn of leerlingen daar niet aan worden gehouden.

Dreigen wordt het als Prick gaat verklaren.

Een-deel van de-verklaring kan zijn dat het aantal vrouwen in het onderwijs toeneemt. Het zijn vooral jongens die problemen geven. Van schoolleiders hoor je vaak dat mannelijke leerkrachten in het algemeen beter met hen ( jongens, jongens met probleemgedrag) kunnen omgaan.

Tot die zin is het beroepsprickelaar Prick zeker gelukt de krokusvakantie van veel juffen een nare nasmaak te geven. Maar als je verder leest kom je ergens.

Elke regeling creëert zijn eigen vraag.

En daar dramt hij wellicht een spijker op zijn kop. Het zou zo maar kunnen zijn dat jongens met ADHD alleen maar bestaan bij de gratie van de rugzakjes. Er is subsidie zat in onderwijs, die moet op, dus schrijven we nog maar wat jongens richting stempel. Aan het einde van zijn betoog vliegt Prick nog wat uit zijn bocht. ADHD is onzin, maar het mag toch niet zo zijn dat de echt gehandicapte kinderen de dupe zijn. En daar komt Marja om de hoek kijken. Wat heeft haar bezield om de kaasschaaf (die onderwijs van baas Mark ook moest treffen) over de meest kwetsbare groep te halen? Driehonderd miljoen had ze ook kunnen bezuinigen op Brede Schoolontwikkeling, gewichtenregelingen, subsidies voor het binnenmilieu, schoonmaak, gebouwen. Driehonderd miljoen had ze zo bij de kapitaalkrachtige besturen weg kunnen halen. Maar schrapen daar waar het echt zeer doet, kinderen die goed onderwijs hard nodig hebben? Waarom daar Marja, waarom daar?

Brand, brand, brand.

De reden van mijn rook is niet dat deze besturen hun zorg uitspreken en zo goed als zeker met een kluitje het riet mogen gaan opzoeken. Prioriteiten, de broekriem strakker aanhalen, op alle sectoren krimp. Ik kan Marja wel lezen. Nee, het zit hem in deze passage:

Ik zal hier volstaan met in algemeenheid te wijzen op de al jaren inadequate bekostiging voor de materiële instandhouding en onvoldoende compensatie van de personele lumpsum.

Met of zonder rugzak, in goed Nederlands zeggen de bestuurders hier:

We krijgen al jaren te weinig geld voor gas, licht, water, salarissen, onderhoud. En nu ook nog bezuinigen?

Voor mij volstaat dat als je blijft doen wat je deed, je krijgt wat je altijd kreeg. In dit geval, beste bestuurders:

Onder Marja iedere dag warme truiendag. Steek je brief maar in de brand. Dat heeft wel direct effect.

Ik hecht er aan om passend onderwijs in overleg met het onderwijsveld verder uit te werken.

Beter dan deze handreiking krijg je niet vaak van een minister. ” Help mij het niet zelf te doen.” Geweldig toch. Tot nu toe is gebleken dat zij gewoon door blijft gaan met wat er altijd al gebeurt op onderwijs. Waar dat toe leidt weten we inmiddels ook. En als zij weer eens verdwijnt van onderwijs, vraag ik mij af welke voetstap zij zal achterlaten. Maar nu steekt zij een helpende hand uit. In plaats van slecht bezochte manifestaties, tranentrekkende flashmobs, schrale petities, jankberichten, actiedagen zonder opkomst; pak deze kans, onderwijzers. Vertel Marja hoe het anders kan. Hoe het anders moet. Retour afzender.

Het regeerakkoord van VVD en CDA, gesteund door de PVV, wordt geen aandacht besteed aan de bezuiniging op het Passend onderwijs. Maatregelen zijn wel te vinden in de Bijlage over het Begrotingsbeleid. Daar is te lezen dat de invoering van passend onderwijs wordt voortgezet. Daarbij wordt het totale budget gebudgetteerd en met €300 mln. verlaagd. Ter voorkoming van weglek worden LWOO en PRO tevens gebudgetteerd. De korting van 300 miljoen komt bovenop de bezuinigingen die al eerder zijn vastgesteld.

Er wordt gewoon snoeihard bezuinigd. En dat is geweldig, beter dan dit is eigenlijk niet denkbaar. De chaos die zal ontstaan gaat de vaklui aansporen tot anders denken. Er hoeft niet meer gedacht te worden over geld, dat is er gewoonweg niet meer. Men gaat weer nadenken over waarom je een kind met bepaalde onderwijsbehoeften op jouw school een plek kan geven. Of niet. Dat levert vast unieke oplossingen op, namelijk oplossingen waar kinderen wat aan gaan hebben. Voor allen die liever in het oude doemdenkpatroon door willen blijven gaan is er altijd nog: Congres Passend Onderwijs. Passend Onderwijs op een passende manier invoeren. En voor degenen die nog twijfelen:

Augustus 2012 is dichtbij!

Woef, woef. Help!

De prioriteiten binnen de onderwijsbegroting worden herschikt ten gunste van de kwaliteit van het onderwijs.

Prioriteiten herschikken ten gunste van kwaliteit betekent in de Angelsaksische wereld dat je de roe krijgt. Dat je in de zak wordt gestopt. Een eufemisme voor keihard bezuinigen. Van Kooten en de Bie hadden het in een grijs verleden over Slinks en Slechts. Dat geldt ook nu. De zijlijnpartijen van andere politieke signatuur hadden hetzelfde onderwijsparadigma over ons uitgestort: Grof inzetten, beetje mopperen van de diverse raden, beetje actie, beetje petitie, beetje roepen in de kamer en klaar is het onderwijs er mee.

Tijd voor:

Hoor wie klopt daar kinderen?

Passend onderwijs in gevaar.

Kinderen met ernstige gedragsproblemen of een fysieke handicap kunnen met extra geld en begeleiding naar een gewone school. Dat klinkt mooi, maar de praktijk is anders.

Dat klinkt helemaal niet mooi. Met extra geld en begeleiding kunnen dit soort kinderen naar een gewone school. Dat is een verre van fraaie boodschap. Wie verder leest heeft direct begeleiding nodig:

Passend Onderwijs is een grote onderwijsvernieuwing.

Nieuwsuur moet zijn naam aan gaan passen: Oud nieuwsuur. Want Passend Onderwijs is herschikken met geld, schuiven met getallen en het kind de rekening presenteren.

Aanvankelijk had ‘Passend Onderwijs’ in 2011 ingevoerd moeten worden, maar die doelstelling is verschoven naar 2012, maar 2013 of later is meer waarschijnlijk.

Zo doe je dat in Nederland. Droppen, suflullen, volpompen met onbegrijpelijke systemen en dan laten doodbloeden. Maar nu komt het:

Er zitten kinderen op een gewone basisschool omdat er in het speciaal onderwijs geen plek meer is.

En ik altijd maar denken dat dit nu net de bedoeling is van Oppassend Onderwijs.

‘Onderwijs heeft mijn hart.’

Vers van de pers, maar Marja is een blijvertje. Nadat ze Plasterk overnam ( ” Plasterk is van mij” ) mag de mannetjesputter op onderwijs haar hart terug gaan vinden. Als onderwijs ook naast haar hart haar verstand krijgt, dan gaat het vast wat worden Toch?  Lees hier.  En Marja, maar is nee. Je hoort van me.