De kruitdampen rondom het Catshuisoverleg zijn allang opgelost in de lentekriebels rondom ondernemende scholieren. Twee miljoen stelt u beschikbaar voor scholieren die een speciaal ondernemersprogramma willen volgen, naast hun reguliere vakken. U steekt het geld in acht verkozen scholen. Geweldig. Investeren in acht scholen voor € 2.000.000 en korten op ? scholen voor € 300.000.000. Dat is nog eens ondernemen. Hier meer lezen.

Maar daar wilde ik u niet mee verblijden. Neen, ik zou u zo nu en dan kond doen van mijn ervaringen op de vloer. Deze week mag ik een geweldige groep 8 onderwijzen. Vanaf volgende week zal ik u iedere week helpen bij uw paradigmashift als het gaat om Passend Onderwijs. Wat het nu betekent voor de professionals op de vloer dat de kaasschaaf gehanteerd is. Niet zeuren, ik laat het gebeuren. Maar nu het reguliere onderwijs.

Een mooie tip voor de komende kaasschaafronde: schaf per direct alle papieren methodes af. Ik heb mij de afgelopen week verbaasd over de hoeveelheid papier die gloednieuwe methodes nog verbruiken. Werkdruk verhogend en zonde van het milieu. Uiteraard zult u zeggen dat u niet kunt en wilt ingrijpen als het gaat om marktwerking in het onderwijs. Maar doneer iedere school een aaipet per kind. Kost een appel, maar u bent een ei als u het niet doet.

Daarnaast, echt waar, het is absoluut waar. U gelooft het niet. Maar je hebt goede onderwijzers, hele goede onderwijzers en andere onderwijzers. Ik kom geen onderwijzers tegen die de boel expres verpesten.

Alstublieft, investeer de komende jaren alleen nog maar in de kwaliteit van onderwijzers. Of ze nu op een Vrije school, een Steve Jobs school, een reguliere school of het Marja van Bijsterveldt college voor ZHP ( zeer hardnekkige onderwijsparadigma’s) werken. Een goede juf of meester maakt het verschil als het gaat over goed of slecht onderwijs. De rest is bijzaak. Ik ook.

Ik weet het. Dat is niet eenvoudig, wel makkelijk. Zoals de stoelendans van juf Judith in groep 5. En dat werkte ook. Ik blijf u wel helpen.

Ik ben begonnen en u mag door naar de volgende ronde. Het overleg in het Catshuis wordt, werd, hervat en u kunt met een gerust onderwijshart een glaasje nuttigen vanavond. Bij de piepers. Dan doe ik dat ook.

Vandaag ben ik voor het eerst sinds lang mijn ambacht weer uit gaan oefenen. Toegevoegde waarde op de werkvloer. En ik moet u zeggen, sinds de laatste keer voor de groep is er wel wat veranderd. Daar waar ik met de wandkaarten van Isings de Lama’s nadeed, kan ik nu met het digibord aan de slag. Geweldig. Nieuwsbegrip, wie heeft er nog een methode nodig, in combinatie met Joetjoep en Koekel.

Na twee uur met de pubers aan de bak nog even napraten met de baas. Hoe het was, voelde en ging. Een baas met hart voor de zaak. Die een meester! ( uitstervend ras schijnt het) zo maar in zijn schoolschoot geworpen kreeg. Om voor een groep 8 te gaan staan, te vervangen. Want ondanks dat er door uw beleid zesduizend uit moeten gaan is er geen invaller meer te vinden.  En daar kreeg ik wel schele hoofdpijn van.

Niet van de hernieuwde kennismaking met de dynamiek die twintig pubers genereren. Niet van de slechte automatenkoffie. Niet van de methodes waar je van in slaap valt. Maar wel van het feit dat het klaarblijkelijk niet makkelijk te regelen is om een tijdelijke meester aan de slag te laten gaan. Vervangingsfonds, eigen risicodrager, precedentwerking, salarisschaal.

Heeft u het telefoonnummer van de bureaucratiesheriff voor mij? Maar wat was het leuk. Goed voorbeeld doet goed volgen. Alle externen voor de klas?

Op deze school lopen ‘ze allemaal door elkaar lopen’. Dat hoort bij de filosofie. Op Wittering.nl werken ze niet met de traditionele groepen, maar met zogenaamde units. Kinderen van 4-6 jaar, van 7-9 jaar en van 10-12 jaar zitten bij elkaar in een unit. Concreet betekent het dat in unit II momenteel 84 kinderen zitten. Die worden begeleid door twee regisseurs (!), een mentor, een begeleider en een vakdocent muziek of kunst.

Op 15 maart a.s. willen we daar een dagje naar toe met PO-ers.
Aanmelden? Klik hier

De drie units zitten half boven en half naast elkaar in het gebouw, dat door het split level en een galerij in het midden een open karakter heeft. De ruimte waarin de leerlingen per unit ’scharrelen’ is veel groter dan een regulier klaslokaal, maar door de vele kleine thematische werkhoekjes oogt de ruimte toch intiem (klein binnen groot). Instructie krijgen de leerlingen van unit III bijvoorbeeld in een hoekje van banken met een grote tafel in het midden, die doet denken aan een Amerikaanse snackbar uit de jaren ‘50. De ‘poppenhoek’ uit de kleuterklas is opgewaardeerd tot een aparte ruimte voor ‘rollenspellen’. Ook heeft elke unit een eigen atelier en Eureka-ruimte voor techniekonderwijs. In zo’n ruimte begint de dag voor de kids. Niet met z’n 84-en tegelijk, want een unit is weer verdeeld in vier basisgroepen, die steeds door een andere volwassene wordt begeleid.

Kinderen leren het best, wanneer de dingen verband met elkaar hebben (!) Vanuit die gedachte wordt  gewerkt met thematisch onderwijs; kernconcepten genoemd. Bij het kernconcept ‘voortplanting’ bijvoorbeeld kweken de jongste kinderen boontjes op en de oudsten leren het verschil tussen geslachtelijke en ongeslachtelijke voortplanting. Daarnaast wordt er ook ‘gewoon’ reken- en taalles gegeven. Werkwoordvervoegingen of tafels in het thema verwerken; dat vinden ze daar te gekunsteld. Van kinderen wordt op Wittering.nl al jong veel zelfstandigheid verwacht. De kinderen mogen zelf bepalen wanneer ze hun fruit of boterhammetjes gaan eten in de met parasols verfraaide ‘restaurantjes’ in het midden van de ruimte en zelf bepalen wanneer ze buiten gaan spelen. Na een melding bij een begeleider kan dat in principe, tenzij de begeleider weet dat het kind die vrijheid niet helemaal aan kan. Op Wittering.nl zeggen ze dan dat de kinderen veel autonomie hebben. Dat wil niet zeggen dat de kinderen losbandig worden van al die vrijheid. Deze school ziet opvoeden juist wel als een kerntaak van de school en daarover is nauw contact met de ouders. Waarden en normen worden hier ouderwets belangrijk gevonden.

Op een conferentie over Wittering.nl, vlak voor de meivakantie vorig jaar: “Dit is wel mijn finest hour.” De woorden komen van Luc Stevens, directeur van het NIVOZ (Nederlands Instituut voor Onderwijs & Opvoedingszaken) en voormalig professor aan de Universiteit Utrecht, bekend van zijn pleidooi voor adaptief onderwijs. “Het is echt prachtig om hier mijn ideeën in de praktijk te zien. En feitelijk doen de kinderen het werk. Toen ik hier vanochtend rondkeek, zag ik dat de volwassenen eigenlijk niks deden. Ja, als er af en toe een kind naar hen toe kwam. Ze waren echt bezig met begeleiden, ondersteunen en timen.” Professor Rob Martens van de Open Universiteit zag dezelfde ochtend veel van zijn ideeën over intrinsieke motivatie bewaarheid. “Vaak wordt geredeneerd vanuit extrinsieke motivatie: je doet het omdat het moet. Maar je bereikt meer met een intrinsieke motivatie van een leerling. En daarvoor is vertrouwen nodig. Leren loslaten dus.

We gaan met een groepje mensen uit het PO-onderwijs daar eens kijken hoe het er echt aan toe gaat, wie wil mee naar deze unieke scharrelschool? Is dit de school van de toekomst? Zou maar zo kunnen. Overal internet, is dit de school die kinderen van en voor deze eeuw opleidt met de hulpmiddelen (iPad) van deze eeuw? Eurakeruimtes, een danstheater, een restaurant en een atelier. Kinderen zijn niet maakbaar, maar wel ontwikkelbaar, ga uit van het individueel kind. Scharrelen is zelfstandig je voer zoeken en individueel hulp krijgen als het even niet lukt. Onderwijs ging toch over talentontwikkeling????

Het Vakcollege is een publiek-private samenwerking

Wie volgt?

En dat is fraai. Wie van u herinnert zich in deze niet 11 juli 2002? Nederland zuchtte onder een regime van somber, nat zomerweer. Op de burelen van de Onderwijsraad klonk echter gejuich. Vaste grond onder de voeten werd gepubliceerd. Een verkenning inzake artikel 23 Grondwet van wel 141 pagina’s diep. Iets meer dan 8 jaar later lezen wij dit in het Reformatorisch Dagblad.

Let wel, de raad gaat : “een gezaghebbende interpretatie opstellen van artikel 23 van de Grondwet, over de vrijheid van onderwijs.” 

Enigszins (?) merkwaardig: “ Dat meldde de raad vrijdag in een advies aan de Tweede Kamer over aanscherping van het inspectietoezicht op nieuw bekostigde scholen”.

Ter Uwer wille zal ik het embargo van de Onderwijsraad omzeilen en u alvast de titel van de ongetwijfeld gezaghebbende publicatie nu reeds meegeven:  Roepende in de woestijn.

We weten het natuurlijk allemaal, maar we blijven er in geloven. Vooral de elite is ons land. Eigenlijk zouden die zich kapot moeten schamen omdat ze beter weten. Ze voeren continue perverse meetsystemen in, organiseren daarmee de fraude en roepen vervolgens weer om strengere controle.

Vanmiddag pas in het NRC, nu al beschikbaar voor webabonnees; Doekle Terpstra. Hij denkt niet dat het ‘weggeven’ van hogeschooldiploma’s op grote schaal plaatsvindt.

Er is nog geen enkele bewijs geleverd dat er op hogescholen gefraudeerd wordt.

Interessant om te weten op welke manier dat bewijs aangeleverd gaat worden. Wellicht meetbaar. Terpstra gaat even verderop in het artikel in op het begrip kwaliteit. En als er in onderwijsland iets gemeten wordt, dan is het wel kwaliteit. Op de opmerking dat docenten zeggen onder druk te staan om voldoendes te geven, antwoordt hij als volgt:

Dat is onaanvaardbaar. Waar het gebeurt, moet het worden aangepakt. Maar het zou me verbazen als het op grote schaal gebeurt.

Waar hij in de aanhef van het artikel niet denkt dat het op grote schaal plaatsvindt, verbaast het hem verderop als het op grote schaal zou gebeuren. Interessant, maar de meetlat moet volgens mij ergens anders langs worden gelegd. Zolang het Rijk diplomavergoeding blijft betalen en de kwaliteit van scholen grotendeels af blijft hangen van door het Rijk gefabriceerde meetbare gegevens, zul je dit soort pervers gedrag blijven houden. Zoals Hans de Bruijn al zei:

Het is een stimulans voor strategisch gedrag. Professionals gaan spelen met de cijfers om aan de meetcriteria tegemoet te komen.

Vroeger noemde meester van Beek bij mij op school dat spieken.

In de laatste Slow Management over ‘Presteren’ komt professor Hans de Bruijn (Bestuurskunde) aan het woord. Ik beperk me hier maar even tot drie quotes die zeggen meer dan voldoende:

• ‘Hoe sterker de cijfers gekoppeld zijn aan beloningen, hoe minder betrouwbaar ze worden’;
• ‘Hier geldt de wet van de afnemende effectiviteit: hoe meer je wilt sturen via prestatiemetingen, hoe minder effectief het wordt’;
• Meet met mate en praat over de werkelijkheid achter de cijfers.
  

Zoals het is gegaan bij INHolland is natuurlijk geen uitzondering. Onder de Neoliberale invloed maken we overal ‘handelswaar’ van: diensten (onderwijs), producten (diploma’s), lonen (TNT) en organisaties zelf (via de beurs). Daarmee komt kwaliteit juist onder de druk te staan: het moet immers altijd goedkoper en sneller; het liefst binnen drie maanden. Dan zet de politieke elite er nog wat extra druk op door zogenaamde ‘outputfinanciering’. Alleen als je doelstelling haalt krijg je je geld. Klinkt allemaal zo logisch, maar het is natuurlijk Amerikaans dom (hoe meer dode Taliban in Afghanistan hoe veiliger het daar wordt). We zetten er vervolgens weer zo’n MBA-opgeleide manager op, zo’n stakker als Theo, en die weet daar wel raad mee natuurlijk. Geen verstand van inhoud, maar wel van zogenaamde outputsturing ergens op een 1-daagse SMART-cursus opgedaan: ‘wij geven alleen les in wat u echt moet weten’. Meten zonder na te denken wat je precies aan het doen bent (weten is meten). Wanneer wordt dit juridisch gezien nu eens verwijtbaar handelen? We hebben het hier immers over hoogopgeleide mensen, de elite van ons land die dit soort onzin steeds weer opnieuw weet te verzinnen. Op zijn zachts gezegd: ergerlijk.

We komen hier niet uit, behalve als:

• die eenvoudige ziel Theo (K.I.S.S.) die bij INHolland straks door ex-burgemeester Leers van Maastricht niet alleen op zijn donder krijgt voor fraude;
• maar dat Gerd Leers vooral ook zijn bazen aanpakt (deze man deed slechts  wat je van hem kon verwachten, zijn managers durfden het alleen zelf niet te doen). Deze bazen hebben op hun geweten dat ze goed onderwijs hebben vervangen door façades (afbeeldingen van de werkelijkheid) om optimaal gebruik (misbruik) te maken van de outputfinanciering;
• en het hele financieringsstelsel uit Den Haag een draai om de oren geeft. En dan niet het systeem op zich, maar vooral de druiloren (de actoren zelf) die steeds weer opnieuw dit soort logica verzinnen. Want die zijn hardLeers. Gerd moet dat weten als ervaringsspecialist Integriteit.

Dan komen we ergens op een plek uit, naast de 1ste Kamer, Tjeenk Willink, de Ombudsman, Marc Chavannes en nu dus ook Hans de Bruijn waar we weer gaan nadenken in plaats van domme reflexen oproepen. Waar we van af moeten is dat stuwmeer aan hoogopgeleide mensen die steeds van die domme dingen doen zodra ze op een belangrijk post zitten.

• Iets over de ‘Theo-route’ bij INHolland
• Column van Evelien Tonkens over ‘Beroepstrots’ bij docenten
• Gevangenisstraf managers door verwijtbaar gedrag komt wel voor in Duitsland
  

In de editie van 1 mei kopte Trouw: Klas lijdt onder probleemkind.

Veel basisschoolleraren vinden dat hun klas lijdt onder de aanwezigheid van kinderen met een gedragsstoornis of leerprobleem (’labelkinderen’) in de klas. De helft van de respondenten heeft minder tijd om de ’gewone’ leerlingen te begeleiden. Ook kan onrustig gedrag van labelkinderen overslaan naar de rest van de klas.

Bovenstaande conclusie bleek uit een enquête van rondom 10 en CNV onderwijs. Het artikel gaat verder over labels, etiketten, zorg en werkdruk. De 121 reacties geven aan dat dit onderwerp op de plek der moeite zit. De vakmensen geven aan dat zij menen dat hun werk in de klas te lijden heeft van probleemkinderen. Ouders en andere opvoeddeskundigen schieten daar vervolgens op. Met verwachtingvolle blik kijkt men naar de oplossingen die de politiek straks gaat bieden. Wie de onderwijsprogramma’s tot dusverre heeft bekeken, ziet dat deze oplossing er niet is en ook niet gaat komen. Want geen enkele oplossing staat stil bij de hierboven beschreven plek der moeite. De plek waar onderwijs en ouders elkaar vinden. Elkaar bevragen over hun aannames over probleemkinderen. Over hoe je daar in het onderwijs mee om zou moeten gaan. Zo lang deze plek verborgen blijft onder politieke oplossingen als passend onderwijs, rugzakjes, WSNS of terug naar de ambachtsschool, zal er geen fundamentele oplossing gevonden worden voor anders zijn in ons onderwijs. Dan blijft het sympthoombestrijding.

In augustus 2009 verscheen het rapport: de leraar aan het woord. Een onderzoek geinitieerd door de SP, dus bij voorbaat verdacht voor hen die de SP niets vinden. Daarin staat beschreven wat de ondervraagde vakmensen zelf vinden van ‘probleemleerlingen’.

Zorgleerlingen krijgen onderwijs van onvoldoende kwaliteit

Het toenemende aantal zorgleerlingen wordt door bijna tweederde van de leraren als een grote bedreiging voor het onderwijs gezien. Slechts een op de vier leraren vindt dat hij zorgleerlingen onderwijs van voldoende kwaliteit kan geven. Drie van de vijf leraren zijn het oneens met de stelling dat zorgleerlingen zoveel mogelijk binnen het reguliere onderwijs moeten worden opgevangen.

Ook de aanbevelingen zijn hier te vinden

Versterking van het speciaal onderwijs

De integratie van zorgleerlingen in het reguliere onderwijs wordt ingeperkt. Een stevig aanbod van speciaal onderwijs, naast het basis- en voortgezet onderwijs, is noodzakelijk om het werk op de reguliere scholen uitvoerbaar te houden. De verdere afbraak van het speciaal onderwijs (het zogenaamde ‘Passend Onderwijs’) gaat niet door.

Los van de kleur zouden deze aannames uitgangspunt moeten kunnen zijn voor de dialoog tussen onderwijs en ouders. Die dialoog zou gefaciliteerd moeten worden. Om samen tot passend antwoorden te komen over anders zijn. 

De intensieve veehouderij moet worden gesaneerd en omgevormd tot een dier-, mens- en milieuvriendelijk systeem dat tegemoetkomt aan de natuur en behoeftes van alle levende wezens. Dit stellen de 140 hoogleraren een artikel op de opiniepagina van NRC Handelsblad gisteren 28 april. De hoogleraren mengen zich in een debat dat de laatste jaren aan intensiteit wint door groeiend besef van bedreigingen voor de volksgezondheid (antibioticaresistentie, Q-koorts of vogelgriep) of het klimaat (uitstoot van broeikasgassen).

Het ministerie van Landbouw wil echter slechts kleine stappen, we moeten reëel zijn en in de echte wereld blijven, zetten naar een duurzamer veehouderij waarbij het vooral gaat om dierenwelzijn en belasting voor het milieu, aldus de hoogleraren. Lees verder op www.duurzameveeteelt.nl

Leuke leestip: vervang het woord ‘dieren’ door ‘mensen’ en je krijgt tevens een aardig manifest tegen de intensieve menshouderij (Human Being versus Human Resource).

.

Na de inspirerende TEDpresentatie van Sir Ken Robinson nu al minimaal 30 keer gezien en vertoond te hebben, was ik zeer blij om op ons meesterlijke verjaardagfeest van Mieke Theus zijn boek ”Het Element” te mogen ontvangen. Lang stond het in de boekenkast van Kooiman, maar afgelopen Optimus-bijeenkomst lag het op mijn boekentafel en dus ineens ook in mijn bezit …

Net als sommige andere echt goede schrijvers geeft ook Sir Ken woorden aan denken en doen. Zijn hoofdstuk kwaliteit beschrijft exact de gesprekken die wij met MEESTERS voeren met schoolbesturen, PO-raden, samenwerkingsverbanden en directeuren. Want u weet toch ook dat het toverwoord van de afgelopen tijd OPBRENGST GERICHT WERKEN is?

Opbrengst gericht besturen, opbrengst gericht organiseren, want dat biedt kwaliteit. Juist. Ooit gaf Jaap Peters woorden aan mijn organisatieverdriet over kwaliteitsuitholling door het succes van McDonald’s te vergelijken met de kwaliteit van de Librije. Op dat moment kreeg het woord vakmanschap en meesterschap voor mij betekenis. Sir Ken beschrijft hieronder dezelfde visie op het onderwijs. Uit mijn hart gegrepen.

In het restaurantwezen bestaan twee modellen van kwaliteitsgarantie. Het eerste is het fastfoodmodel. Dit model garandeert kwaliteit door standaardisatie. Fastfoodketens specificeren exact wat er op hun kaart staat in al hun ketens. Ze specificeren burgers en broodjes, frietjes en olie. Ze schrijven voor wat hun personeel moet dragen en doen. Alles is gestandaardiseerd. Het eten is vaak ongezond, maar de kwaliteit is gegarandeerd.

Het andere model is dat van de Michelingids. In dit model hanteren gidsen specifieke criteria van kwaliteit, maar ze vertellen niet wat een restaurant moet doen. Ze vertellen niet wat er op de kaart moet staan, wat het personeel moet doen en dragen. Dat wordt allemaal aan het restaurant overgelaten. Dan worden ze beoordeeld, niet volgens onpersoonlijke standaard, maar naar het oordeel van experts die weten waar ze op moeten letten en die oog hebben voor wat een restaurant ook geweldig maakt. Het resultaat is dat Michelin restaurants voortreffelijk zijn. En ze zijn allemaal uniek en verschillend.

Ons onderwijs onderwerpt scholen aan het fastfoodmodel van kwaliteitsgarantie terwijl ze ook voor het Michelin model zouden kunnen kiezen. De toekomst van ons onderwijs zit niet in standaardisatie maar in cultiveren van echte diepte en dynamiek……

En u? Waar gaat u voor met uw organisatie? Opbrengstgericht Werken. Het handboek fastfood of de ster van Michelin? Wat vindt u dat onze kinderen waard zijn? Met MEESTERSadvies werken we graag aan het ontwikkelen van onderwijssterren.
Op de deur en erachter….