Per 1 augustus is in de vernieuwde kerndoelen voor het primair onderwijs en het voortgezet onderwijs een verwijzing naar de Canon van Nederland opgenomen en wordt de verwijzing naar de canon in de kerndoelen voor het speciaal onderwijs gewijzigd

U snapt, het werd afgelopen maandag aan de teamtafel met gejuich ontvangen. Het cellofaan was nog niet van de vorige Canonboekjes afgehaald, of de volgende inspirerende onderwijsaanpassing komt al weer op ons af. De schoolplaten van Isings kunnen we weer op marktplaats gaan terugkopen, nadat we ze bij de invoering van de Canon in 2009 voor grof geld hadden verkocht. Maar, er is licht in de duisternis. Want…..

Het is echter niet zo dat alle 50 vensters van de Canon behandeld dienen te worden in het onderwijs. Scholen kunnen dus eigen accenten (blijven) aanbrengen in het (geschiedenis)onderwijs.

Fijn, dan gaan we dat doen. Als nabrander verwijst het bericht over de Canon ook nog even naar de donkere middeleeuwen:

Door de verwijzing naar de Canon wordt echter gewaarborgd dat een gedeelde kennis van de Nederlandse geschiedenis ontstaat

Nu al wat roestig die Canon.

Eerst over de Matrix in het onderwijs; Kind moet weer leren vallen. Probeer dat maar eens te lezen zonder te lachen. Daarna, probeer je eens in te denken hoe een professional dit leest. Onderwijsparadigmashift in aantocht? Want als de maatschappij of een belangenorganisatie iets opboert mag het onderwijs de oplossing bieden. En die doet dat dan trouw. Ben benieuwd wanneer de clubs met S van systeem met een methode valbreken komt. In de maakbare tijd kun je zelfs voorkomen dat kinderen vallen.

Een tweede voorbeeld van hoe het in ons onderwijsland gaat vindt u hier. Het syteem er achter? Met een parachute landt er een rugzakje in het onderwijs, na introductie en invoering blijkt dat de maatregel toch teveel geld kost, er komt een heroverweging, de maatregel wordt afgeschaft, de belangenorganisaties leggen allemaal hun ei. De juf of meester die er uberhaupt nog iets van snapt mag zich melden. Ons nieuwe kabinet kan wel een heldere onderwijsgeest gebruiken denk ik zo.

Het helpt overigens als u het artikel van onder naar boven leest. Dan heeft u meteen in de gaten wat een van de leidende paradigma’s van onze regering is als het gaat om onderwijsverbetering, verandering:

Kappen erkent overigens ook dat het voor een deel een bezuinigingsmaatregel is. Leerlinggebonden financiering is duur, zeker nu er steeds vaker een beroep op wordt gedaan.

Gelukkig gloort er licht aan de horizon. Want:

Een onderwijsloket onderzoekt voortaan waar een ‘zorgkind’ het beste af is. Dit Steunpunt Onderwijszorg waarbij basisscholen zich aansluiten, zoekt het meest geschikte onderwijs voor het kind. Dit voorkomt dat ouders zelf moeten ‘shoppen’.

We creëren een onderwijsloket, als dat er al niet is. Een nieuwe laag die kostenefficiënter gaat werken. En intussen wachten we rustig af tot de volgende koerswijziging. Toch?

In het nieuwe schooljaar, dat vandaag in het midden van het land van start gaat, gaan veel scholen verder met hun aanpak om de taal- en rekenprestaties van de leerlingen te verhogen. Op meer dan driekwart van de basisscholen en scholen voor speciaal onderwijs zijn de leerresultaten op taal en rekenen door deze aanpak aantoonbaar verbeterd.

Goed nieuws reist snel, wat is hier dan mis mee zult u zeggen. Niets, maar gaat er al een lichtje branden?

Verbetertrajecten werpen hun vruchten af in het taal- en rekenonderwijs. Tussenresultaten van basisscholen en scholen voor speciaal onderwijs zijn veelbelovend.

Nog geen contact?

“Als de verbetertrajecten op deze weg doorgaan, koersen leraren, schoolleiders en schoolbestuurders daadwerkelijk af op een hoger onderwijsniveau voor elk kind.”

Oh, je bedoelt dat leerkrachten helemaal geen referentieniveaus nodig hebben om daadwerkelijk af te stevenen op een hoger onderwijsniveau voor elke kind. Bingo! Nieuwe ballen graag.

De referentieniveaus vormen een optimaal instrument om het opbrengstgericht werken in de praktijk te realiseren.

Dat waag ik te betwijfelen. In mijn onderwijs gaat het verbeteren van de kwaliteit van taal en rekenen over de mensen die dat daadwerkelijk moeten gaan realiseren. Dezelfde mensen die voor de vakantie te horen kregen dat hun salaris ondanks eerder gedane toezeggingen bevroren gaat worden.

Maar het venijn zit in de staart.

Voor het primair onderwijs is er overigens geen sprake van ingrijpende veranderingen met de komst van de referentieniveaus. Taal en rekenen vormen immers al de kern van het curriculum van de basisschool. Er komt dus geen leerinhoud bij. Bovendien heeft een analyse van de lesmethoden taal en rekenen door SLO laten zien dat de methodes in algemene zin de leerstof zoals beschreven in de referentieniveaus dekken.

En nu haak ik af. Als dit zo is, wat is dan het nut van een waslijst aan referentieniveaus. Papieren tijgers die tot de volgende beleidshik stof gaan staan vergaren in de teamkamer. Er is geen juf of meester die zit te wachten op deze nieuwe blijk van georganiseerd wantrouwen. Meestribbelen maar. Het grote voordeel is dat je wel weer eens ruimte kunt gaan maken op de boekenplank. Kunnen kerndoelenboekjes mee met het oud papier.

De keuzegids geeft een geselecteerd overzicht van lesprogramma’s, methoden en lespakketten op het terrein van sociale en mentale weerbaarheid van scholieren.

Een geselecteerd overzicht, nee toch. Zo krijg je homo’s niet uit de kast, maar volgens mij wel op de kast. In de kast er mee!

Een integrale toepassing van #HNW zal niet zomaar leiden tot minder managers. Maar #HNW stelt hogere eisen aan medewerkers: (1) grotere mate van autonomie, (2) meer inhoudelijke vakmanschap en (3) een hogere mate van integratie van taken. Opgeknipte werkzaamheden in deeltaken uitvoeren vanuit een vooraf opgestelde procedure zijn meer geschikt bij ‘Het Oude Werken’ dat vooral vorm wordt gegeven middels de harkstructuur.

De groep medewerkers die geschikt is voor #HNW heeft gewoon minder behoefte aan managers die hen ‘motiveren’ en ‘controleren’. Dit is een interessant gegeven in deze tijd van verregaande (gemeentelijke) bezuinigingen. Snijdt het mes aan twee kanten: kwaliteit van de arbeid gaat weer omhoog en de kosten van managers gaan omlaag. Dat is mooi meegenomen.

In dit artikel in Facility Management Magazine van 16 augustus 2010 geeft een HRM-er van KPN zijn visie op het de invloed van #HNW op het aantal managers. Hij benadert het vanuit een Angelsaksische visie op organiseren, maar de conclusie is identiek: minder managers.

NB: het plaatje vond ik via Google op de website van Qube: een creatieve toepassing van het gedachtegoed van Ken Wilber op het #HNW.

Men (lees; de overheid) wil verschillende belangrijke doelstellingen tegelijkertijd en in samenhang met elkaar gerealiseerd zien.

De doelen worden centraal door deskundigen geformuleerd, ook al is er geen eenduidige interpretatie.

Innovatie valt en staat met zinsbeleving van de vakman, vakvrouw.

De illusie van de beheersbaarheid. Ongewilde afhankelijkheid.

Zij moeten willen staan voor iets wat ze zijn, diep in henzelf. Ze hebben behoefte aan een taal en een omgeving die rijker, origineler en uitdagender is dan die van de formele eisen.

Mobiliseer je denkkracht of leg je van buiten op?

En dan kom je dromend van een onderwijswalhalla thuis en lees je dit.

Toezichtkader VVE 2010.

Na de pilot ‘Toezicht op VVE in de vier grote steden’ in de periode 2006–2009 wordt het toezicht op VVE een structurele taak voor de onderwijsinspectie als uitvloeisel van de Wet Ontwikkelingskansen door Kwaliteit en Educatie (OKE).

Een wrange speling van het lot dat deze gruwelijke zomerkronkels afgekort OKE heten. Werk aan de winkel!

Voor de nieuwe minister van onderwijs alvast in Trouw het volgende onderwijsvernieuwingstraject: hier.

Via marktplaats voor een prikkie een diascanner gekocht, om de kinderen te laten zien dat papa vroeger op de dia’s wel haar had. Prima contact met de verkopende partij die netjes de code mailde. De code waarmee jouw pakket via de TNT-site te volgen is. Tot je de code intikt als blijkt dat het pakketje wel erg lang onderweg is. Code niet herkend en dus de telefoon gepakt. Een alleraardigste en deskundige mevrouw hielp mij en ook weer niet. “Uw pakket is volgens mijn systeem afgeleverd”. ” Maar volgens mijn ogen en die van mijn gezin hier niet aangekomen” . En toen had ik een probleem, want het betrof een basispakket en dat was met het systeem niet te traceren. De boodschap was dat zij de bezorger zou gaan benaderen of die zich nog iets voor de geest kon halen. Als ik niets meer hoorde dan konden zij niets doen.

Naspeuringen in de buurt leverde veel op, maar geen pakketje. Inmiddels kreeg ik een mail waarin ik mijn beklag kon doen. Een tevredenheidsonderzoek met betrekking tot mijn klacht. Trouw en licht verbolgen vulde ik het onderzoek in. Ik had nog niet op de sendknop gedrukt of de voordeurbel ging. Daar stond een alleraardige en deskundige pakketbezorger van TNT. Zonder syteem, scanner, back up, help office maar met gebruik van zijn gezonde verstand kwamen we er uit. De minst voor de hand liggende optie, namelijk iemand die het pakketje had aangenomen bij mijn afwezigheid maar vergeten was dat het al een week bij hem thuis lag, diepte hij op uit zijn geheugen.

TNT en de menselijke maat? Sure they can.