En nu de column: ‘SAMEN STERK’:  Wanneer hebben mensen geleerd dat samenwerking tussen vreemden meer oplevert dan alleen de afwezigheid van conflict? Dat moet al heel vroeg gebeurd zijn, toen de eerste hominiden in de savannes zagen dat de fysieke kracht van eenlingen en kleine familiegroepen onvoldoende was om grote dieren te vangen. Of misschien kwam dat besef pas echt toen mensen zich gingen specialiseren en de uitwisseling van goederen kon ontstaan. De herder ruilde zijn melk voor graan, de smid zijn hoefijzers.

Lees verder op de site van het NRC

‘Ouders zijn erg druk met zichzelf, aldus de bewindsvrouw, maar moeten hun kinderen echt aandacht geven en normen en waarden bijbrengen. Dat is ook voor het onderwijs erg belangrijk.’

Voorwaar een nobele oproep. Normen en waarden, haar vorige baas ( J.P Balkenende) riep het ook al. Hoe haar partij zelf over kinderen denkt merken we straks, als Jossef uit Alkmaar een enkeltje Eritrea krijgt. Hoe Maarja zelf aan een mentaliteitsverandering in het onderwijs werkt leest u hier.

‘Met de aanpassing kan de wet op meer draagvlak vanuit de sector rekenen, verwacht Van Bijsterveldt.’

Gelukkig is Maarja wel duidelijk in de Telegraaf.

‘Je zou van alle gangen willen nemen, maar je moet kiezen.’

Haar keuze is in ieder geval kristalhelder.

Dat komt volgens hem door de toevallige samenstelling van de leerlingengroep: ‘Leerlingen die een studie gaan volgen waarbij ze ingeloot moeten worden zullen er alles aan doen om zo hoog mogelijke cijfers te scoren. Anderen zijn eerder blij met een zesje.’

Bescheidenheid siert de mens: de kids hebben het zelf gedaan.

Flash Flop

De PO-Raad vertegenwoordigt de sector primair onderwijs. De aangesloten besturen in het basisonderwijs, speciaal basisonderwijs en (voortgezet) speciaal onderwijs vormen een representatieve afspiegeling van het primair onderwijs. Hierdoor kan de sector met één stem naar buiten treden en naar politiek en media een maximale invloed uitoefenen.

Wat dat maximale invloed uitoefenen betekent? Leest u even verder.

Tijdens het debat van 26 april werden ook, door met name de PVV en in iets mindere mate de VVD, vragen gesteld over de positie die de PO-Raad innam tijdens de acties tegen de bezuinigingen.

Kijk, dan doe je het als belangenorganisatie goed. Zoals je in je visie en missie verwoord hebt: maximale invloed uitoefenen. En als dan de club van Geert vragen gaat stellen, dan gaat de club van Kate nog dieper de stellingen uitgraven. Toch?

Als belangenbehartiger van de onderwijsbesturen heeft de PO-Raad zich hiertegen verzet. Wel heeft de PO-Raad er steeds voor gekozen het onderwijsproces niet of zo min mogelijk te frustreren met de acties. De manifestatie in Nieuwegein vond daarom plaats op woensdagmiddag, na schooltijd.

Maximale invloed, woensdagmiddag. Maar het wordt nog erger. Teiltje bij de hand?

De minister bevestigde dat de raden opkomen voor de belangen van de leden en dat ze, hoewel de acties het samenwerken soms even wat lastiger maakte, blij is dat de sectorraden er zijn.

Tegen een hondje zeg je dan: braaf, lig en af. In je mand.

De PO-Raad heeft, na de brief van de minister waarin ze aangaf de invoering van de bezuiniging te willen temporiseren, direct aangegeven weer constructief met de minister te willen overleggen.

Bovenstaande teksten verzint de PO raad zelf. Welk bestuur kan deze club nog serieus nemen. Maximale invloed uitoefenen? Bij de eerste de beste tegenwind uit de politiek op je rug gaan liggen? Laat deze door Maar Ja gesponsorde club gauw met de staart tussen de benen afdruipen. Af!

Zelf heb ik besloten niet meer met de ING te bankieren. Zelfs om een tijdje niet meer voor de ING werk te verrichten. Ik stuur ze wel door naar andere bureaus. Ja, klopt, sommigen vinden dat stom. En ja, dat doet mij financieel veel pijn. Want ze betaalden goed. Ik kan het werk hard gebruiken. Een paar maanden geleden mocht ik een boekje voor het tweede echelon aldaar ontwerpen. Dat ging over responsible leadership, duurzaamheid en transparantie. Mandela werd daarin gequoted. Heeft niet geholpen dus.

Voor de bühne
Dit willen wij u laten geloven is blijkbaar het adagium van sommige banken geworden. Maar niet alleen banken. Er vallen de laatste maanden meer organisaties door de mand. Niet alleen het spraakmakende debacle rond de ING afgelopen weken, het zijn meerdere dominostenen die omvallen, met als eerste steen de DSB-Bank. Rijk, rijker, rijkst.

Reputatie? Ouddenken loslaten
Deze blog gaat eigenlijk over reputatie. Je kunt blijven poetsen achteraf, maar als de linkerhand andere dingen doet dan je met de rechter plechtig belooft red je het er niet meer mee. Hoe dan wel? Bedrijven slagen er wel in als ze constant, jaar in jaar uit, klanten weten te inspireren en te binden. Een goede reputatie bouwen is een samenhangend geheel. Oud imagodenken werkt niet meer. Loslaten dus. De ingezonden brieven van de ING hebben een averechtse werking, omdat men met stereotyperingen werkt. Mensen geloven dit soort trucs niet meer. Bedacht door bestuurders die de binding met hun klanten, de burgers van Nederland allang zijn kwijtgeraakt.

Mentaliteitspropositie en focus
De nieuwe burger wil namelijk graag een immateriële boodschap zien. Vooral bij de organisaties waar zij diensten van betrekken. Mensen identificeren zich liever met een oprechte organisatie. Het is verlengstuk van hun persoonlijke visie op de (betere) wereld. Organisaties die een juiste mentaliteitspropositie uitstralen winnen de komende jaren. Kijk naar banken als ASN en Triodos. Dit nieuwe denken komt niet uit een klassieke visie op ondernemen. Maar begint vanuit een idee en gedachtegoed. Omdat visie de potentie heeft om een hechte band te creëren met klanten en leveranciers.

Medewerkers staan ook in de maatschappij
In de huidige turbulente tijd in deze economische ‘dip’ is een rotsvast vertrouwen en geloof in de eigen onderneming, de strategie, de medewerkers, de dienstverlening, de waarden en normen en merkkracht essentieel voor overleven. Werkelijk. Juist in deze roerige tijd komt de werkelijke ‘waarde’ van een onderneming naar boven. Heb je die niet of te weinig, dan zal het een moeilijke tijd blijven voor ondermeer de banken en verzekeraars. Management en medewerkers moeten nu alle zeilen bij te zetten om de storm van kritiek te trotseren. Bij authentieke organisaties lukt dat veel makkelijker. Deze ondernemingen hebben de merkwaarden als bijvoorbeeld eerlijkheid en transparantie tot in de wortels van de organisatie doorgevoerd. En deze investering levert ze geen windeieren. De beleving van het merk en haar voornaamste drijfveer – de passie achter het merk – ligt dan namelijk zo diep in deze organisaties verankerd dat zij flexibel kan inspelen op veranderende markten. Deze organisaties zijn zich bewust van het feit dat ‘mensen-diensten-leveren’. Dat de klant onderdeel is van de identiteit van het bedrijf. Ook ik was klant bij ING én leverancier. Ik ben hiermee een onderdeel van hun reputatie. Na dit artikel zijn ze daar wellicht blij mee. Want dan hebben ze iets geleerd van de echte wereld.

Interactie en voelhoorns in de maatschappij
In het proces van het leveren van klantbeloften zijn het, behalve het bestuur en haar managers, ook de medewerkers degenen die het merk maken, merkpassie uitdragen en de voelhoorns in de markt houden. Recent onderzoek laat zien dat een sterk en authentiek merk een veel grotere aantrekkingskracht heeft op mensen dan de dienstverlening sec. Factoren van belang zijn de prestaties in de branche, het gedrag van medewerkers, de bedrijfscultuur en een top topman. Medewerkers van de ING vinden dit gerommel in de pers ook niet fijn. Want in hun familie- en vriendenkring komen ze de negatieve kritiek ook keihard tegen. Het vinden van een integrale visie op de gezamenlijke passie en merkidentiteit is essentieel om medewerkers bij de onderneming te betrekken en een ‘houdbaar verhaal’ te hebben om toekomstige werknemers te werven. Deze integrale visie zorgt ervoor dat alle medewerkers gaan en blijven denken langs de lijnen van de identiteit, waar je voor staat, de passie voor het vak, de aantrekkelijkheid en het zelfonderscheid. Zij zorgt ervoor dat de (arbeids)markt heldere argumenten krijgt om kennis te maken met de organisatie. Met als doel een positieve identificatie met deze organisatie. Hoe sterker de organisatie-identificatie, des te aantrekkelijker zullen burgers, klanten, huidige werknemers en toekomstige werknemers de organisatieidentiteit en het afgeleide externe imago vinden en zullen zij contact met deze organisatie zoeken. De ING moet hier maar eens goed over nadenken.

Marcel Kolder

Ik ben mij bewust van de pijnlijke gevolgen, maar als wij op de oude voet doorgaan, wordt niemand gelukkiger

Het wordt tijd om out of the box te gaan denken

Inderdaad en dat doet Marja, zie hier en hier in  Trouw wat er uit haar box gedacht wordt. Out of the box in het oude systeem. De hond in de pot.

De trein die onderwijs volgens Marja heet dendert lekker verder. Op hetzelfde spoor. “Out of the box”? Ton Elias ziet liever een Nederlandse term: buiten de gebaande paden! En dat, beste Ton, klopt als een bus. De trein ontspoort, dat is nog eens buiten de gebaande paden. Over slachtoffers gaan we ons later zorgen maken.

.

.
Laten we eens tot actie overgaan: wanneer gaan Kamerleden presteren in ons belang! Wanneer gaan we daar ook weer eens selecteren aan de poort?  Tijd voor de scharrelschool?

• Klik naar de website ‘The Race to Nowhere’
• Klik naar het artikel in Trouw ‘Op naar een Amerikaans onderwijssysteem’
• Klik naar het artikel over ‘De Scharrelschool’, het kan!!!
• Klik naar de 80 mensen die vandaag, maandag 14 februari een boost geven aan het onderwijs!
• En klik naar de website CO-LERE

Op deze school lopen ‘ze allemaal door elkaar lopen’. Dat hoort bij de filosofie. Op Wittering.nl werken ze niet met de traditionele groepen, maar met zogenaamde units. Kinderen van 4-6 jaar, van 7-9 jaar en van 10-12 jaar zitten bij elkaar in een unit. Concreet betekent het dat in unit II momenteel 84 kinderen zitten. Die worden begeleid door twee regisseurs (!), een mentor, een begeleider en een vakdocent muziek of kunst.

Op 15 maart a.s. willen we daar een dagje naar toe met PO-ers.
Aanmelden? Klik hier

De drie units zitten half boven en half naast elkaar in het gebouw, dat door het split level en een galerij in het midden een open karakter heeft. De ruimte waarin de leerlingen per unit ’scharrelen’ is veel groter dan een regulier klaslokaal, maar door de vele kleine thematische werkhoekjes oogt de ruimte toch intiem (klein binnen groot). Instructie krijgen de leerlingen van unit III bijvoorbeeld in een hoekje van banken met een grote tafel in het midden, die doet denken aan een Amerikaanse snackbar uit de jaren ‘50. De ‘poppenhoek’ uit de kleuterklas is opgewaardeerd tot een aparte ruimte voor ‘rollenspellen’. Ook heeft elke unit een eigen atelier en Eureka-ruimte voor techniekonderwijs. In zo’n ruimte begint de dag voor de kids. Niet met z’n 84-en tegelijk, want een unit is weer verdeeld in vier basisgroepen, die steeds door een andere volwassene wordt begeleid.

Kinderen leren het best, wanneer de dingen verband met elkaar hebben (!) Vanuit die gedachte wordt  gewerkt met thematisch onderwijs; kernconcepten genoemd. Bij het kernconcept ‘voortplanting’ bijvoorbeeld kweken de jongste kinderen boontjes op en de oudsten leren het verschil tussen geslachtelijke en ongeslachtelijke voortplanting. Daarnaast wordt er ook ‘gewoon’ reken- en taalles gegeven. Werkwoordvervoegingen of tafels in het thema verwerken; dat vinden ze daar te gekunsteld. Van kinderen wordt op Wittering.nl al jong veel zelfstandigheid verwacht. De kinderen mogen zelf bepalen wanneer ze hun fruit of boterhammetjes gaan eten in de met parasols verfraaide ‘restaurantjes’ in het midden van de ruimte en zelf bepalen wanneer ze buiten gaan spelen. Na een melding bij een begeleider kan dat in principe, tenzij de begeleider weet dat het kind die vrijheid niet helemaal aan kan. Op Wittering.nl zeggen ze dan dat de kinderen veel autonomie hebben. Dat wil niet zeggen dat de kinderen losbandig worden van al die vrijheid. Deze school ziet opvoeden juist wel als een kerntaak van de school en daarover is nauw contact met de ouders. Waarden en normen worden hier ouderwets belangrijk gevonden.

Op een conferentie over Wittering.nl, vlak voor de meivakantie vorig jaar: “Dit is wel mijn finest hour.” De woorden komen van Luc Stevens, directeur van het NIVOZ (Nederlands Instituut voor Onderwijs & Opvoedingszaken) en voormalig professor aan de Universiteit Utrecht, bekend van zijn pleidooi voor adaptief onderwijs. “Het is echt prachtig om hier mijn ideeën in de praktijk te zien. En feitelijk doen de kinderen het werk. Toen ik hier vanochtend rondkeek, zag ik dat de volwassenen eigenlijk niks deden. Ja, als er af en toe een kind naar hen toe kwam. Ze waren echt bezig met begeleiden, ondersteunen en timen.” Professor Rob Martens van de Open Universiteit zag dezelfde ochtend veel van zijn ideeën over intrinsieke motivatie bewaarheid. “Vaak wordt geredeneerd vanuit extrinsieke motivatie: je doet het omdat het moet. Maar je bereikt meer met een intrinsieke motivatie van een leerling. En daarvoor is vertrouwen nodig. Leren loslaten dus.

We gaan met een groepje mensen uit het PO-onderwijs daar eens kijken hoe het er echt aan toe gaat, wie wil mee naar deze unieke scharrelschool? Is dit de school van de toekomst? Zou maar zo kunnen. Overal internet, is dit de school die kinderen van en voor deze eeuw opleidt met de hulpmiddelen (iPad) van deze eeuw? Eurakeruimtes, een danstheater, een restaurant en een atelier. Kinderen zijn niet maakbaar, maar wel ontwikkelbaar, ga uit van het individueel kind. Scharrelen is zelfstandig je voer zoeken en individueel hulp krijgen als het even niet lukt. Onderwijs ging toch over talentontwikkeling????

De strategie van de regering was eenvoudig: ‘we zeggen alles toe!’. En daarmee kon het hengelen beginnen: Op de ene toezegging na de andere: ‘volmondig ja!’ Er was zelfs, als een onzichtbaar teken aan de wand voor Verhagen, een ongekend en herhaald beroep op de persoonlijke verantwoordelijkheid van de Minister-President, ‘ja, ik zal er persoonlijk op toezien’. Zwakker kan de fundering van een besluit niet zijn.

Zo gaat het dus: wie kan zorgen voor de allerkleinste meerderheid (76-74), heeft alle macht in handen. Een regering die daarop steunt kan niet anders dan zich tot in de finesses bekwamen in toezeggingen. Om vervolgens het argument te gaan gebruiken: ‘met de kennis van nu, moeten we helaas concluderen dat …….’
Er wordt in de politiek voortdurend gemarchandeerd met de echte werkelijkheid: op voorhand moet die zich voegen naar een contract met garanties en een persoonlijk toezicht, naderhand zeggen we: tja, met de kennis van nu….

Ik ben al tientallen jaren actief lid van GroenLinks. Ik herken de fuik van het hengelen, de afwegingen van de fractie – prima verwoord in hun schrijven naar alle leden-, en ik ben eens te meer ervan overtuigd dan ons bestuurlijk stelsel aan vernieuwing toe is.

Helma Ton

Nou, laat me raden. Een ludieke actie tijdens de N.O.T. Ja, u leest het goed. De N.O.T. Waar je vroeger moest knokken om gratis met je hele team naar deze speelgoedbeurs te mogen, raken de fabrikanten en leveranciers hun vrijkaarten nu aan de straatstenen niet kwijt. Het zal er ongetwijfeld weer druk zijn met onderwijzers die braaf hun plastic tasje volladen met gadgets. Maar om dat podium te gebruiken voor een ludieke actie tegen bezuinigingen die het hart van ons onderwijs raken? Het zou zo maar eens een flashmob kunnen worden. Opeens staat daar de PO raad en ze roepen tijdes de N.O.T heel hard dat zij zichzelf uit onvrede tegen Marja opheffen. Dat is nog eens ludiek. Dat is het ultieme stemmen met je voeten. Wegwezen. Al het andere is slappe hap.