Bij Welke Reorganisatie Werk Jij? » Hoofdstuk 4: Waar regels zijn, is geen aandacht

Ik stuur mijn vader niet naar een verpleeghuis

Jaap — Tue, 07 Feb 2012 21:12:51 +0000

Zonder een goed salaris en waardering voor het personeel kan de verpleeghuiszorg niet worden verbeterd. Dat betoogt Job van Amerongen, politicoloog en verpleegkundige. Weer een boeiend inkijkje vanaf de werkvloer. Van po-stoel naar douche. Van ontbijt naar lunch. Het tempo is onmogelijk bij te houden.

Lees verder

Over bestuurlijke schimmel en beleidsmatige lulkoek

Jaap — Sat, 23 Jul 2011 09:53:56 +0000

In NRC-Next 22 juni een mooi verhaal over bovenstaand onderwerp. En ik vraag me steeds af waar die schimmel en die lulkoek vandaan komt. Een tipje van de sluier. Inmiddels hebben we een dochter op het HBO zitten en die moet een onderzoekje doen bij haar stagebedrijf. Maar eerst even terug naar het verhaal van Ewald Engelen, hoogleraar financiële geografie in NRC-Next.

Na een paar voorbeelden komt de hoogleraar tot de essentie en doelstelling van beleidsmatige lulkoek. Die voorbeelden kennen dezelfde elementen aldus Ewald: (1) een projectorganisatie met een prominente ‘trekker’, (2) een eigen adres en een eigen logo, (3) meestal gevolgd door een futurologische maquette of een glimmende brochure, (4) een website die dat virtueel verdubbelt, en (5) natuurlijk dure rapporten van gerenommeerde hoogleraren die de verhalen aan academische legitimiteit moeten helpen.

Het gaat dan ook helemaal niet meer om de realiteit, maar om ‘lulkoek’ en die heeft vier belangrijke functies/doelstellingen: het suggereert daadkracht (neem bijvoorbeeld het woord SMART), projecteert succes (door een strakke regie), genereert draagvlak (kijk ons eens communiceren) en verdoezelt de coalities van particuliere belangen die zich erachter hebben geschaard (het lijkt algemeen belang, maar is een verzameling ’samen voor ons eigen’). Het verhaal van Ewald Engelen toont dat subliem aan.

Even terug naar onze dochter: ze moet haar stagebedrijf een onderzoekje doen: ‘Is een andere doelgroep ook interessant voor onze dienst?’ Volgens mij kan ze als 3e jaars studente zomaar beginnen. Ze heeft vaker stage gelopen, doet allerlei projectjes in de vrijwilligerssfeer en toont vooral ‘gezond boerenverstand’ (zeg ik maar even als trotse vader).

Maar het onderzoek moet van A tot Z verpakt worden in de eisen van de HBO-instelling. hoofdvraag, deelvragen, theoretisch kader, te ontwikkelen competenties. Een wirwar aan woorden waarin ze de weg kwijt raakt. Tientallen mailtjes vliegen over het net, ze zit in de Caribbean, waarbij Papa als bedrijfskundige de wirwar aan modewoordjes moet ontwarren. Ik ben nog van het type, laat nou maar … begin nou gewoon met dat onderzoek en help ‘je klant’. Leuk al die tools, maar het zijn maar hulpmiddelen. Het woord zegt het al: tools.

Maar al snel treed de verwarring op: het moet wel allemaal passen in die mal(ligheid). ‘Ik heb niets aan een goed geholpen klant en een onvoldoende voor mijn stageverslag. Je moet wel reeel zijn, Papa!’ Mijn vrouw kijkt me aan en knikt: ‘Help haar nu maar gewoon, Jaap’. Als ze Jaap toevoegt, dan wordt het serieus. Het is natuurlijk onze dochter en haar toekomst is vanzelfsprekend belangrijker voor ons dan het doelgroepenbeleid van het stagebedrijf. En zo word ik ook mededader in het grote complot: het creeren van managementschimmel en -lulkoek.

Ik vraag me steeds meer af: als ze is afgestudeerd, wat kan ze dan? In HBO-termen: welke competenties heeft ze dan precies ontwikkeld? U weet het, ik weet het en Ewald Engelen weet het ook! Ik hoop dat ze het zelf ook weet!

Lees verder in NRC-Next

NB: met dank aan de tweet van Jos Verveen de auteur van het boek Bullshit-Management.

Zoals de waard is

edwinborger — Thu, 23 Jun 2011 08:24:37 +0000

Valt het u ook op dat alle beweging rondom Passend Onderwijs niet over kinderen gaat, maar alleen over cijfers. Ik snap ook steeds beter wat Maarja Verbijsterhetveldt bedoeld heeft met Passend Onderwijs. Namelijk ; als de getallen passen kan er onderwijs gegeven worden. Het gaat al lang niet meer over optimaal onderwijs voor alle kinderen, een passende onderwijsplek voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben, de aanpassing van de zorg voor leerlingen in en om de school opdat elk kind inderdaad passend onderwijs krijgt. En ga zo maar door. Nee, Passend Onderwijs gaat over het systeem. En als het over systemen gaat weet je wat er kan gebeuren; pervers gedrag. Fuck the system, zoiets. Maarja heeft het nu echter door. Fuck the system, maar don’t fuck with Maarja. Kijk hier maar eens.

Minister blokkeert tussentijdse groei indicaties zorgleerlingen

Om te voorkomen dat iedereen nog even snel, vlak voor het nieuwe systeem indaalt, kinderen loost, haalt Maarja de regeltjes aan. Dikke neus. Vakmanschap, vertrouwen en verbinden, Maarja. Zoals de waard is. Niet Passend maar Oppassend. Je krijgt wat je verdient. Alleen wanneer dat voor jou gaat gelden?

Pervers meestribbelen

edwinborger — Mon, 06 Jun 2011 09:14:43 +0000

U als volgers van mijn blogjes wist het al lang, nu weet de rest van Nederland het ook:

Het Cito bepaalt niet wat goed onderwijs is.

Een mooi artikel in de Volkskrant hier.

De toetsen van het Cito zijn ten onrechte maatgevend geworden voor het onderwijs. De overheid dient de inhoud van het onderwijs vast te stellen. Niet het Cito.

Nu is de mening van de schrijvers niet die van Maarja Verbijsterhetveldt. Zij legt in de grafrede voor het onderwijs, Actieplan ‘Basis voor Presteren”, uit:

De overheid stelt daarbij heldere doelen over het ‘wat’en ziet toe op en biedt waarborgen voor kwaliteit.

Het wat en vooral niet het hoe. Dat Maarja en Habe stiekem toch over het hoe en over het wat willen gaan is ook al langer duidelijk. Hun waarom kennen we ook:

Een opbrengstgerichte manier van werken leidt aantoonbaar tot betere prestaties.

J.A. de Bruijn schreef er een mooi boek over: Prestatiemeting in de publieke sector. Dit boek beschrijft niet alleen de nadelen van prestatiemeting in de publieke sector, maar ook de voordelen. Meest interessante stukje voor nu is het onderdeel dat gaat over de perverse effecten. Een kleine opssoming.

Prestatiemeting leidt tot strategisch gedrag.
Prestatiemeting verhindert innovaties.
Prestatiemeting verhindert innovaties.
Prestatiemeting blokkeert ambities.
Prestatiemeting verdrijft de professionele habitus.
Prestatiemeting verdrijft bestelverantwoordelijkheid.
Prestatiemeting bestraft goed presteren.

Zie hier een verkorte handleiding: Meestribbelen met het systeem in zeven statements. Verspil geen energie aan het Cito syndroom, maar stribbel mee.

Wees strategisch.

Innoveer.

Wees ambitieus.

Koester de professionele habitus.

Bestel verantwoordelijkheid.

Presteer.

Eens zien of de Cito dat kan meten.

Kedeng Kedeng

edwinborger — Tue, 01 Mar 2011 11:57:44 +0000

Vandaag wordt maar weer eens duidelijk wat Marja Verbijsterhetveldt nu precies bedoelde met out of the box denken. Wat zei ze ook alweer? 11 november 2010.

Ik ben mij bewust van de pijnlijke gevolgen, maar als wij op de oude voet doorgaan, wordt niemand gelukkiger

Het wordt tijd om out of the box te gaan denken

Inderdaad en dat doet Marja, zie hier en hier in Trouw wat er uit haar box gedacht wordt. Out of the box in het oude systeem. De hond in de pot.

De trein die onderwijs volgens Marja heet dendert lekker verder. Op hetzelfde spoor. “Out of the box”? Ton Elias ziet liever een Nederlandse term: buiten de gebaande paden! En dat, beste Ton, klopt als een bus. De trein ontspoort, dat is nog eens buiten de gebaande paden. Over slachtoffers gaan we ons later zorgen maken.

Ben ik nou zo dom, of zijn zij nou zo slim?

edwinborger — Wed, 05 Jan 2011 16:55:43 +0000

Als je in de goede, oude tijd een treiterkop was, dan kreeg je vanzelf een klap voor je harses. Van de getreiterde, diens vader, de meester en/of een klasgenootje. Een effectieve anti-pest methode die de scherpslijpers van Grauw 1 vast aan zal staan. Vandaag de dag zijn daar flink wat systemen die geld verdienen aan anti-pestbeleid. Ziet ook Trouw.

Wildgroei aan antipestprogramma’s op scholen

Kijk, daar word ik nu vrolijk van. Smijt alle voorgekookte programma’s de school uit en leer de professional zelf kijken. Nog mooier is dat er een echte socioloog is die er wetenschappelijk wat van gaat vinden. Rene Veenstra.

Je kunt het zo gek niet verzinnen, of scholen hebben het als methode tegen pesten”, zegt Veenstra sceptisch

Maar vanwaar dan toch die kriebel?

Veenstra pleit voor de Finse methode KiVa. “In een onderzoek uit Cambridge naar het effect van antipestprogramma’s wereldwijd, kwam deze methode als beste uit de bus.” Driekwart van de Finse scholen werkt inmiddels met dat programma.

En waarom krijg ik dan toch nog zin om Veenstra te gaan pesten?

Veenstra kreeg eind vorig jaar een miljoen euro van het ministerie van Onderwijs om de Finse methode te testen. Als onze methode werkt, hebben we een programma dat bewezen effectief is en dat hopelijk de standaard wordt in Nederland

Nee, beste Rene. Je kunt het inderdaad zo gek niet verzinnen. En toch doe je het. Voor een miljoen aan subsidie. Pestkop!

Mea Maxima Culpa

edwinborger — Mon, 27 Dec 2010 10:20:00 +0000

Bij het scheiden van de markt leert men de kooplui kennen. Een mooie tegelwijsheid die ik tijdens de afgelopen feestdagen aan de muur in het toilet van mijn schoonmoeder zag hangen. De Volkskrant van vandaag sluit hier mooi op aan. Fons van Wieringen krijgt een fraai podium om zijn afscheid luister bij te zetten. Het hele artikel vindt u hier. Al in de titel legt koopman Fons zijn diepste zielenroerselen bloot:

De lat ligt nu hoger, dankzij ons.

en:

Vlaamse studenten maken meer uren, werken harder. Zij weten dus ook meer.

en:

Vroeger was de inspectie een partner bij innovaties en verbeteringen.

Nou, ik ben het roerend met Fons van Wieringen eens. De (meet) lat ligt een stuk hoger dankzij de onderwijsraad. Maar dat is toch allang oud nieuws, dat weten we al sinds 1999 hoe de onderwijsraad over de inspectie denkt. Waar Fons van Wieringen in zijn afscheidsspeech aangeeft dat de onderwijsinspectie ook een stap terug moet doen, valt er in dit interessante stukje leesvoer iets heel anders te lezen.

De Inspectie ziet erop toe dat onderwijsinstellingen functioneren in overeenstemming met de kaders en regels die de wetgever heeft vastgesteld. Deze taak blijft in een tijdperk van autonomievergroting van instellingen en van deregulering onverminderd van belang.

Huh? Mis ik iets?

Er zijn instellingen waar men voortschrijdend inzicht liegen noemt. Mea culpa, Fons. Mea maxima culpa. Wel een beetje laat.

De perversie van het systeem

edwinborger — Thu, 23 Dec 2010 12:05:24 +0000

Na het mogelijke gesjoemel bij hogeschool Inholland, is nu een andere tak van onderwijs aan de beurt: de scholen voor journalistiek. De Volkskrant van gisteren.

En zonder mee te gaan in de trend vlak voor de jaarwisseling de glazen bol te hanteren, dit: Er wordt een Commissie gevormd met aan het hoofd een uitgerangeerde politicus, er rolt hier en daar een kop, er wordt een andere bestuurder in pak of mantelpak aangesteld, de honden blaffen, Marja zegt iets bestraffends en de karavaan trekt verder. Wat deze mogelijke diplomafraude heel duidelijk naar voren brengt en wat je niet terug zult zien in de kranten, is de perversie van het systeem. In een steeds verder uitdijend onderwijswinterwonderland. Waar afstudeerquota, geoormerkt geld, scholen met meer dan 3000 leerlingen, schaalvergroting en anonimiteit geen uitzonderingen zijn, maak je dat dit soort diplomagerotzooi ontstaat. Waar alles en iedereen gecontroleerd, geregeerd en gedreven wordt door meetbare cijfers en resultaten, gebruiken helaas weinigen hun verstand. Daar is het belangrijker dat je een diplomaquota haalt dan dat zo een papiertje waarde in de echte wereld heeft. Niets raars aan, helaas de harde werkelijkheid.

Hoe kwaliteit oplost in rationaliteit

Jaap — Mon, 11 Oct 2010 20:36:45 +0000

Mijn blog van gisteren riep bij een aantal mensen terechte vragen op. Hoezo moet een verzekeraar zich niet bemoeien met de gezondheidszorg zelf, was de vraag. Graag zou ik jullie willen vragen a.u.b. even te kijken naar het onderstaand filmpje: let de inhoud van het verhaal en op de gezichten van de mensen die het aanhoren.

Daarnaast zou ik jullie willen wijzen op onderstaande lijstjes die op Internet circuleren over het begrip ‘Medical Loss’. Dat is terminologie die verzekeraars gebruiken om aan de aandeelhouders duidelijk te maken dat ze echt niet teveel geld besteden aan verzekerden. De verzekeraar die het minste uitkeert aan de verzekerden is ‘de beste’ voor de aandeelhouders. Zeg a.u.b. niet dat dit soort dingen hier niet gebeuren of gaan gebeuren. Humana is de beste, die keert maar 68,1% uit aan verzekerden, de rest gaat naar aandeelhouders, marketing, lobby en organisatiekosten. De gezondheidszorg kan inderdaad goedkoper.

Als je kwaliteit meetbaar maakt wordt het kwantiteit

Jaap — Sun, 10 Oct 2010 10:34:22 +0000

De discussie over de kwaliteit van ziekenhuizen is in volle gang door die kwantitatieve eisen die CZ stelt. Als je het vaak ‘doet’ lever je een betere kwaliteit is hun stelling. Is dat wel zo?

Als ik iedere avond met mijn vrouw ‘naar bed ga’, …. hou ik dan meer van haar? Is dat de maatstaf van een goed huwelijk? Meer opereren klinkt naar meer bedreven, maar is natuurlijk ook wel erg goed voor de bezettingsgraad van een ziekenhuis. Daar hebben vooral de verzekeraar en het geselecteerde ziekenhuis baat bij, maar de patiënt ook?

Voetbalt Sneijder beter als hij minstens drie keer per week speelt? Huntelaar heeft een zeer hoog moyenne als hij speelt voor het Nederlands Elftal (39 wedstrijden, 22 goals). Maar als Van Persie en Robben niet geblesseerd zijn zit hij gewoon op de bank. Met de meetbare resultaten kun je nog alle kanten, lees interpretaties, op. Vooral ook de kant die jou goed uitkomt.

Waar we het over eens zijn is dat ‘meten is weten’ klopt en dat betekent in dit geval dat meer ervaring leidt tot een hogere kwaliteit. Maar of het omgekeerde ook telt: minder ervaring is minder kwaliteit is juist hier de vraag. Het rondje rond de kerk voor een arts is waarschijnlijk niet de reden waarom hij/zij voor het vak heeft gekozen. Routine leidt immers ook tot verveling en nonchalance. Kortom: ‘meten is weten’ klopt, maar ‘weten is meten’ is volstrekte onzin. CZ zou zich beter iets gematigder en minder stellig kunnen opstellen. Sommige vormen van transparantie leiden maar tot verwarring, dit is er typisch voorbeeld van. Iedereen mag zich bemoeien met de kwaliteit van een arts (patiënten, artsen zelf, ziekenhuizen, tuchtcolleges, overheid en universiteiten, maar nu net niet een marktpartij als de verzekeraar, die creëert alleen maar verwarring en vormen van paniek onder patiënten.