Voortgangsrapportage Passend onderwijs[1]

Tijdens het werken aan het park, zo’n 1.5  jaar geleden, is het pad, waar de poepbak naast stond, tien meter verlegd. Vanaf dat moment staat de poepbak midden in de prut. Nu groeit er onkruid en gras om de poepbak. Nog steeds brengen hondenbaasjes trouw hun zakje naar de poepbak, pad of geen pad. Inmiddels zijn zo’n 80 mensen in het park aan het werk geweest: tuinlui (en hun opzichters), paden ruimers (en hun opzichters), asfalteerders (en hun opzichters), paden verfraaiers met schelpen of grind (en hun opzichters), speeltoestel bouwers (en waarschijnlijk ook hun opzichters) en mannen die fietsenrekken plaatsten. Vooraf werd goed gekeken in groepjes van 2 à 3 man waar alles geplaatst zou worden. Niemand viel het op dat de hondenpoepbak op een vreemde plaats stond.
Buurman telefoneerde twee maanden geleden met dè gemeente. Die zou iemand sturen om de situatie ter plekke te inspecteren. De hondenpoepbak staat nog steeds op zijn oude plaats in de prut. Heerlijk zulks een gespecialiseerde verantwoordelijkheid.

Dirk Brinkhuis

Zelf heb ik besloten niet meer met de ING te bankieren. Zelfs om een tijdje niet meer voor de ING werk te verrichten. Ik stuur ze wel door naar andere bureaus. Ja, klopt, sommigen vinden dat stom. En ja, dat doet mij financieel veel pijn. Want ze betaalden goed. Ik kan het werk hard gebruiken. Een paar maanden geleden mocht ik een boekje voor het tweede echelon aldaar ontwerpen. Dat ging over responsible leadership, duurzaamheid en transparantie. Mandela werd daarin gequoted. Heeft niet geholpen dus.

Voor de bühne
Dit willen wij u laten geloven is blijkbaar het adagium van sommige banken geworden. Maar niet alleen banken. Er vallen de laatste maanden meer organisaties door de mand. Niet alleen het spraakmakende debacle rond de ING afgelopen weken, het zijn meerdere dominostenen die omvallen, met als eerste steen de DSB-Bank. Rijk, rijker, rijkst.

Reputatie? Ouddenken loslaten
Deze blog gaat eigenlijk over reputatie. Je kunt blijven poetsen achteraf, maar als de linkerhand andere dingen doet dan je met de rechter plechtig belooft red je het er niet meer mee. Hoe dan wel? Bedrijven slagen er wel in als ze constant, jaar in jaar uit, klanten weten te inspireren en te binden. Een goede reputatie bouwen is een samenhangend geheel. Oud imagodenken werkt niet meer. Loslaten dus. De ingezonden brieven van de ING hebben een averechtse werking, omdat men met stereotyperingen werkt. Mensen geloven dit soort trucs niet meer. Bedacht door bestuurders die de binding met hun klanten, de burgers van Nederland allang zijn kwijtgeraakt.

Mentaliteitspropositie en focus
De nieuwe burger wil namelijk graag een immateriële boodschap zien. Vooral bij de organisaties waar zij diensten van betrekken. Mensen identificeren zich liever met een oprechte organisatie. Het is verlengstuk van hun persoonlijke visie op de (betere) wereld. Organisaties die een juiste mentaliteitspropositie uitstralen winnen de komende jaren. Kijk naar banken als ASN en Triodos. Dit nieuwe denken komt niet uit een klassieke visie op ondernemen. Maar begint vanuit een idee en gedachtegoed. Omdat visie de potentie heeft om een hechte band te creëren met klanten en leveranciers.

Medewerkers staan ook in de maatschappij
In de huidige turbulente tijd in deze economische ‘dip’ is een rotsvast vertrouwen en geloof in de eigen onderneming, de strategie, de medewerkers, de dienstverlening, de waarden en normen en merkkracht essentieel voor overleven. Werkelijk. Juist in deze roerige tijd komt de werkelijke ‘waarde’ van een onderneming naar boven. Heb je die niet of te weinig, dan zal het een moeilijke tijd blijven voor ondermeer de banken en verzekeraars. Management en medewerkers moeten nu alle zeilen bij te zetten om de storm van kritiek te trotseren. Bij authentieke organisaties lukt dat veel makkelijker. Deze ondernemingen hebben de merkwaarden als bijvoorbeeld eerlijkheid en transparantie tot in de wortels van de organisatie doorgevoerd. En deze investering levert ze geen windeieren. De beleving van het merk en haar voornaamste drijfveer – de passie achter het merk – ligt dan namelijk zo diep in deze organisaties verankerd dat zij flexibel kan inspelen op veranderende markten. Deze organisaties zijn zich bewust van het feit dat ‘mensen-diensten-leveren’. Dat de klant onderdeel is van de identiteit van het bedrijf. Ook ik was klant bij ING én leverancier. Ik ben hiermee een onderdeel van hun reputatie. Na dit artikel zijn ze daar wellicht blij mee. Want dan hebben ze iets geleerd van de echte wereld.

Interactie en voelhoorns in de maatschappij
In het proces van het leveren van klantbeloften zijn het, behalve het bestuur en haar managers, ook de medewerkers degenen die het merk maken, merkpassie uitdragen en de voelhoorns in de markt houden. Recent onderzoek laat zien dat een sterk en authentiek merk een veel grotere aantrekkingskracht heeft op mensen dan de dienstverlening sec. Factoren van belang zijn de prestaties in de branche, het gedrag van medewerkers, de bedrijfscultuur en een top topman. Medewerkers van de ING vinden dit gerommel in de pers ook niet fijn. Want in hun familie- en vriendenkring komen ze de negatieve kritiek ook keihard tegen. Het vinden van een integrale visie op de gezamenlijke passie en merkidentiteit is essentieel om medewerkers bij de onderneming te betrekken en een ‘houdbaar verhaal’ te hebben om toekomstige werknemers te werven. Deze integrale visie zorgt ervoor dat alle medewerkers gaan en blijven denken langs de lijnen van de identiteit, waar je voor staat, de passie voor het vak, de aantrekkelijkheid en het zelfonderscheid. Zij zorgt ervoor dat de (arbeids)markt heldere argumenten krijgt om kennis te maken met de organisatie. Met als doel een positieve identificatie met deze organisatie. Hoe sterker de organisatie-identificatie, des te aantrekkelijker zullen burgers, klanten, huidige werknemers en toekomstige werknemers de organisatieidentiteit en het afgeleide externe imago vinden en zullen zij contact met deze organisatie zoeken. De ING moet hier maar eens goed over nadenken.

Marcel Kolder

Stel, u bent ook nog ondernemer. Dat kan. Weliswaar zijn er allerlei parasitaire bureaucratieën die meesnoepen – en ja, daar wordt u zelf soms ook wel een beetje ziek van – maar toch, u bent niet voor niks ondernemer. Linksom of rechtsom, u gaat ervoor zorgen dat uw inkomsten op peil blijven. Liefst nog een beetje groeien. Nu ga ik u vertellen – voor zover u dat nog niet in uw eigen spreekkamer ontdekt had – dat er nog een gigantische groeimarkt is. Eentje die u nog kinderlijk eenvoudig kunt helpen groeien ook. Gewoon met een potlood.

Waar het me om gaat, is hoe wij omgaan met organisaties aan het eind van hun levenscyclus. Daar komen er steeds meer van in dit postindustriële tijdperk. We zijn immers het kennistijdperk binnengegleden. Daar zijn minder en bovendien andere organisaties bij nodig. Binnenkort kent Nederland bijvoorbeeld twee miljoen zelfstandigen zonder personeel.

Dus moeten wij onze bestaande structuren afbouwen. Veel productiebedrijven verdwijnen. En daarmee de vitale infrastructuur waarvan we ooit vonden dat die in handen van de gemeenschap moest blijven.

Neem de post. We e-mailen tegenwoordig. Daardoor komt er steeds minder post. Aan de andere kant winkelen we op het web. Dan komen er meer pakjes. Zou je denken: laat die postbodes dan die pakjes bezorgen. Maar nee, we bedenken dat we de postmarkt vrijgeven, zodat die postbodes niet automatisch ook de pakjes mogen bezorgen. Bovendien krijgen ze er ook nog eens concurrenten bij die het voor een fractie van hun salaris doen. En of dat allemaal nog niet erg genoeg is, confronteren we de eerzame postbode met managementrationaliteit. Dat betekent dat zijn vak wordt uitgehold en wordt gereduceerd tot een taak: post bezorgen. Het ergste wat je mensen kunt aandoen: saai en eentonig werk. Rondjes rond de kerk. Daar worden ze ziek van. En kijk: daar is die groeimarkt waarover ik het had.

Als u vindt dat ik cynisch ben, moet u de open brief van directievoorzitter Harry Koorstra van TNT Post lezen die hij stuurde aan het personeel en aan ons krantenlezers (op afteldatum 12-11-10). Hij gebruikt iets andere woorden, maar ze komen op hetzelfde neer. Staken helpt niet, zegt hij er nog bij. Ik vraag het me af. Eens lekker boos worden helpt wel degelijk tegen deze ziekmakende logica.

Zo gaat het.

1. Je bouwt een bedrijf op. Dat doe je op z’n Rijnlands. Zie de nieuwe economie, silicon valley, internet industrie, noem maar op. Daar is toewijding, vakmanschap, vertrouwen, verbinding voor nodig.
2. Tegen het einde van de levenscyclus (het product wordt verdrongen door een van de innovaties ad 1) knijp je op z’n Angelsaksisch de citroen uit, in de hoop en verwachting dat het kapitaal via de beurshandelaren vloeit naar nieuwe veelbelovende activiteiten ad 1). De mensen die het bedrijf hebben opgebouwd, pest je eruit. Jammer dan.
3. De lege huls (zeg maar de infrastructuur zonder mensen) verkoop je tenslotte aan een kralenrijger uit het Midden-Oosten of Amerika, die er op mondiale schaal nog wat mee doet. Zo herimporteer je nog wat dollars.

Dat is de cynische logica van de vrije markt. Die volgt de logica van het geld. Het feit dat wij zonder postbodes nooit het stadium van de kenniseconomie bereikt zouden hebben, maakt geen deel uit van de overwegingen. We moeten ze kwijt. Liefst zonder zelf besmet te raken. De vrije markt dan maar. Tja, daar sta je dan met je rode potlood. Niet bevochtigen hoor!

Deze column verscheen in het decembernummer van Medisch Ondernemen (6/2010).

Harold Janssen is collega-organisatieactivist bij DeLimes I Nieuw Organiseren. Als programmaregisseur begeleidt hij organisaties die vakmensen weer tot de bron van het organiseerproces willen maken.

De basis van het succes van Johan ligt naar eigen zeggen in zijn jeugd: “14 x verhuisd, in 8 steden. Hierdoor pas ik mij razend snel aan, zonder mij echt te hechten”. Verder is het gedachtegoed van Etienne de la Boetié (grondlegger anarchisme) voor Johan erg aansprekend. “Veel mensen laten zich vrijwillig op een bijna slaafse manier onderwerpen, zonder daarbij te beseffen dat zij alleen dienend zijn, zolang zij dat zelf wíllen!”

Tijdens het gesprek valt meteen op dat Johan heel openlijk over zijn minpunten praat. Het imago van zijn eigen persoon maakt hij op het eerste gezicht ondergeschikt aan het bedrijf, wat typerend is voor de dienende leider. Na uitleg van Johan is het ook volkomen logisch waarom hij dit doet: het creëert namelijk een prettig leefklimaat waardoor het bedrijf maximaal rendeert. Het woordje leefklimaat wordt met extra nadruk door hem uitgesproken.

De strategie van de directeur is om bij zichzelf en zijn personeel (o.a. met een coach én kritische personeelsleden) zoveel mogelijk ‘ruimte in het hoofd te creëren’. Die ruimte bepaalt immers de totale context en daarmee de mogelijkheid om tot een verbetering te komen. Zo zijn cc’tjes aan leidinggevenden door Johan afgeschaft, aangezien deze toch vaak als pressiemiddel of indekkingsmechanisme worden gebruikt. Hiermee laat Johan zien dat ‘procedures’ die in de meeste bedrijven als volkomen normaal worden beschouwd, ‘ongezien’ een negatief effect kunnen creëren. In dit geval: angst en een tyrannie aan informatieovervloed.

Het verkrijgen van zelfinzicht en het ontmaskeren van angsten komt ook terug in het wervingsbeleid. “Het gemis aan mijn eigen talent en van het personeel zoek ik bij een nieuwe collega.” Ook maakt hij bewust gebruik van andere culturen die beter aansluiten bij de kinderopvang. “Mensen met een Marokkaanse en Turkse achtergrond denken veel meer vanuit een familiale groepscultuur en dat is ideaal voor het opvoeden van een kind in een groep. Nederlanders denken juist veel meer vanuit een ik-gevoel, met alle gevolgen van dien voor het kind. Juist de verschillen in ons maken letterlijk ‘het verschil’. Bij grote bedrijven zie ik juist het tegenovergestelde. Daar lopen vaak allerlei klonen van zichzelf rond.”

De ‘extra ruimte in het hoofd’ wordt ook ingezet bij het primaire proces: het opvoeden van het kind. “Bij kinderopvangcentra en basisscholen is het stereotype beeld dat (meestal!) een juf op een plastic stoeltje zit en de groep in de gaten houdt. Ondertussen worden bevelen gegeven: “Jantje niet doen!”. Die plastic stoeltjes heb ik allemaal in een bus weg laten voeren. Het kind wordt immers op deze manier opgevoed in een ‘commando cultuur’ met een passieve bevelhebber op een plastic stoeltje bovenaan de hierarchie. De juffen moeten juist actief meedoen in de groep, zodat er een gevoel van vrijheid en gelijkheid ontstaat in de psyche van het kind.”

Een ander voorbeeld waarmee duidelijk wordt dat Tiktak beseft dat zij verankerd zit in een groter geheel, is hoe zij met ouders/klanten omgaat. Tiktak heeft als norm dat zij geen geweld gebruikt, zowel verbaal als fysiek. Kinderen worden namelijk immuun voor geweld als ze er te vaak aan worden blootgesteld. Juist dit aspect stuit een groep ouders tegen de borst: “geef mijn kind af en toe maar een tik”. Johan legt uit dat het personeel geïnstrueerd wordt om deze groep te adviseren bij een andere kinderopvang te kijken. Het heeft immers geen zin om met deze ouders in zee te gaan. Vanaf moment 1 voelen zij weerstand bij onze manier van werken en om aan de verwachtingen van deze ouders te voldoen, zal eerst die weerstand overwonnen moeten worden. Zeer lastig. Ondanks de weigering, proberen we ze toch een alternatief voor het opvoeden aan te reiken. Een alternatief zonder geweld, waarbij het leervermogen van het kind centraal staat.” Ook dit is weer een voorbeeld van zéér realistisch én commercieel denken wat je bij de meeste commerciële bedrijven niet zult treffen. Het is het besef dat een bepaald type klant zijn draai niet kan vinden bij Tiktak en op haar beurt voor Tiktak een extra kostenpost vormt. Vervolgens wordt toch een advies meegeven waar de klant (en de maatschappij) op langere termijn baat bij hebben, met het effect dat diezelfde klant op langere termijn tóch voor Tiktak kiest!

Johan sluit het gesprek af met een mooie anekdote over bedrijfsvoering. Hij is afkomstig van een Triodos bankier die hij kent: ”als het slecht gaat met banken, dan ligt de oplossing in het geven van extra geld. Geld is echter niks meer dan de spiegel van de organisatie. Het injecteren van extra geld bij banken is te vergelijken met jezelf in de spiegel kijken en aan de spiegel frunnikken om je haar goed te krijgen.”

Dit interview heeft echt plaatsgevonden. Helaas zijn het gefingeerde namen. Toen dit interview nogmaals onder de aandacht van ‘Johan’ werd gebracht, wilde Johan elke zin nuanceren, ondanks dat hij de uitspraken wél heeft gedaan. Klanten en personeel zouden dit stuk ook kunnen lezen, was het antwoord. Moraal van het verhaal: er zijn wel leiders die goed doen, maar uiteindelijk blijft het een egocentrische bezigheid.

door Helma Ton

Hij stelt dat vrouwen dan opbotsen tegen een glazen plafond. Zij worden in de politiek door collega’s, media en publiek langs een ”onzichtbare meetlat van stereotiepe feminiteit ” gelegd. Met twee uitersten: de ‘aantrekkelijke jonge vrouw’ en ‘de post-seksuele matrone’. Andere rollen blijken moeilijk. Zeker als een vrouw zich boos maakt en radicale kritiek uit, wordt ze al snel als heks weggezet. Volgens van Ginneken werd Agnes Kant daarom ook zo snel opgevolgd door een man, binnenskamers.

Ik kan mij wel vinden in die analyse. Ze maken niet alleen landelijk maar ook lokaal de dienst uit: oudere mannen met ego’s. Toch speelt er ook iets anders mee: iets wat ik maar noem ‘de armoedegrens in de politiek’. Wie in de politiek actief is, verarmt. Geestelijke armoede. Er is geen tijd meer voor reflectie, laat staan voor zelfreflectie. Je denkt ook dat dat niet nodig is, want je werkt hard en je wordt gewaardeerd en hartelijk toegesproken. Natuurlijk weet je dat dat lippendienst kan zijn. Maar je wilt dat niet geloven. Gaandeweg leef je in een bedachte werkelijkheid waar niets is wat het is, alsof het de echte werkelijkheid is.

Dit weekend stond er nog een opmerkelijk artikel in Trouw: een interview met Arend Jan Boekestijn. Onder meer over zijn omgangsvormen indertijd als kamerlid: ‘je moet met iedereen in gesprek blijven. Bescheiden zijn, complimenten maken. Hoe vaak ik niet de deur voor mevrouw Ferrier van het CDA heb open gehouden. Dat zijn gewoon verstandige dingen. Want weet je, die mevrouw is een mevrouw met 41 zetels.’

Ik ken mevrouw Ferrier niet. Maar bij het lezen van dit interview ziet ze in gedachten vast de deuren opengaan. Niet voor haar, maar voor 41 zetels. Als vrouw voel je de armoede-grens misschien nog wel meer dan het glazen plafond.

door Helma Ton

Dat verbaast me niet. Het past in onze huidige cultuur om onmiddellijk bij een incident de schuldvraag te stellen. Niet alleen wat ging er fout, maar vooral bij wie lag de fout? Kort na een incident, wordt in een razend tempo feiten -voor zover bekend- gelegd langs protocollen, om alvast een voorlopig antwoord te kunnen geven. Who dunnit! Als het een beetje tegenzit mag zelfs de minister komen opdraven voor een spoeddebat. En dan worden er toezeggingen gedaan: nog strengere regelgeving. Door het gebrek aan individuele regelruimte en de focus op het naleven van regels & procedures neemt de alertheid en het improvisatievermogen van het personeel af, zo blijkt uit het artikel.
Wie in een tbs-kliniek werkt en afwijkt van het protocol, doet iets ongebruikelijks. De Inspectie voor de Sanctietoepassing wijt het grote verloop over de hoofden behandeling aan groeiende onvrede over het regime. Waar regels zijn is aandacht overbodig. Dat gaat -lijkt mij- knellen met de eigen integriteit van de medewerkers. Op enig moment stel je jezelf niet meer ter beschikking.

De directeur ziet er moe uit. In ons gesprek praten we over visie en ambitie. En daar komt het voorbij. Het verhaal dat ik op diverse plekken steeds weer tegenkom. Want wat nu als je kiest voor die rode pil en inderdaad die onderstroom ingaat. En dan niet meer om de mensen heen gaat organiseren maar nabij komt, dichtbij en met elkaar gaat praten over inhoud en vakmanschap. Heel Rijnlands allemaal, voorbij spreadsheets, in de klas, oog voor mensen en kinderen. Werken in de echte werkelijkheid in plaats van de papieren realiteit.

Ruimte bieden aan passie waardoor het vakschap van mensen weer naar boven komt. Ja ook. Maar ook komt er iets anders bovendrijven…Vakmakkelijkschap. Leerkrachten die helemaal geen interesse hebben in de inhoud. Die al die gesprekken maar lastig vinden, die praten over het kind centraal en daar alles voor over hebben, maar vervolgens geen milimeter van hun eigen structuur af willen wijken. Ja ik weet het ook, mensen zijn de laatste jaren heel erg lastig gevallen met allerlei druk van boven. En daardoor kunnen ze zelf niet meer denken. Legbatterijkippen. Maar er moet toch ook iets van innerlijke druk zijn, of verlangen? Uitspraak van de week. Vroeger zat ik zelf bij haar in de klas, nu mijn zoon. Ze rookt nu niet meer in de groep, verder is alles precies hetzelfde….Zij die gekozen hebben de blauwe pil te slikken.

Een hardnekkige bovenstroom waar in theorie ik echt wel van snap hoe het zo gekomen is en dat we juist hier verbinding moeten maken en ons werk ligt….De praktijk gaat me aan het hart. Die directeur met die wallen.

Vooral de mensen die het zo graag anders willen, directeuren die echt maatstaven gaan neerleggen. Die wel gekozen hebben. Met hart voor de zaak en liefde voor mensen. Niet meer om de zaak heen willen organiseren en de echte gesprekken aan gaan. En hoeveel moeite en emotie dit dan kost. Het is mooi maar ook zo slopend soms. Leerkrachten die gefrustreerd thuis komen te zitten, een burn out. Niet van het harde werken. Nee van het niet hard genoeg mogen werken van hun omgeving. Jij wilt altijd zoveel met die kinderen. Doe toch eens rustig aan. Directeuren waarvan hun baas zich afvraagt of ze het wel goed doen want er vallen ineens zoveel leerkrachten uit. Voorzichtig hoor want we hebben geen dossier. En ook die leerkracht die eigenlijk gewoon niet meer bij kinderen in de buurt mag komen vanwege ernstig disfunctioneren wat nooit meer goed komt, die niks meer wil behalve gewoon nog 15 jaar salaris, moet je blijven re integreren. Onderdrukken, rustig houden, niet teveel naar overhoop halen. Vooral geen confrontatie.

Vakmakkelijkschap ….

Jonge leerkrachten, lio stagiaires die vol passie en geweldige kennis en ervaring aan het werk gaan. En direct onder het juk van de ervaren collega langszaam verzuipen. Niet door de druk, de omgeving , de ouders of de kinderen. Nee door collega\’s, vakmensen, professionals. Blauwe pillenslikkers. Want zo doen we dat hier niet, en nee dat dacht ik ook toen ik begon, maar doe eerst maar eens wat echte ervaring op. Laat die kinderen niet zoveel zelf inbrengen, dat is veel te onrustig, was de laatste tip die ik in een gesprek tussen mentor en stagair opving.

Vakmakkelijkschap …

Het is hart werken als je staat voor je zaak. En soms heb ook ik een beetje de blues ….

Voor al die mensen en mijzelf hieronder de opkikker!

We gaan er weer voor! Kunnen we The Matrix ook swingend bevechten ……..

De fractievoorzitter van de SGP heeft wel wat met onderwijs. Hij was wiskundeleraar en plaatsvervangend rector van een middelbare school. En hij heeft ook wel wat met het geloof. En waar onderwijs en geloof gaan kieren en schuren komt Bas omhoog. Dijksma zei: „Op school moet je mogen zijn wie je bent. In die zin is de school niet alleen de plek die fysieke veiligheid biedt; ook de geestelijke vrijheid dient er te worden beschermd. Op alle scholen zeg ik daarbij. Ook de islamitische en streng christelijke. Als kinderen daar bijvoorbeeld te horen krijgen dat het niet goed is om vrienden te zijn met mensen die niet gelovig zijn, kan dat niet door de beugel.”

Dat kon Dijksma niet maken, vindt de SGP : „Met het op één hoop gooien van christelijke en islamitische scholen zet zij het christelijk onderwijs in een kwade reuk.” Bas heeft de smaak namens de SGP te pakken en pakt dan ook door:
„De staatssecretaris stelde dat op deze scholen geleerd wordt dat het niet goed is om vrienden te zijn met ongelovigen. De SGP vindt dit volledig ongepast, al was het maar omdat de burgerschapsproblemen die spelen op islamitische scholen, niet mogen worden geassocieerd met christelijke scholen. Die functioneren al vanaf het ontstaan van de parlementaire democratie zonder problemen in het onderwijsbestel.”
Sharon zei vervolgens ook nog dat de rechtsstaat zwaarder weegt dan enige geloofsopvatting. „Dom, want de vrijheid van godsdienst staat niet tegenover de rechtsstaat, maar is er onderdeel van”, aldus de SGP.
De stammenstrijd is weer in alle hevigheid ontbrand. Twee geloven op een kussen daar sluipt de duivel tussen. Wat Bas denkt is ons na zijn bijna onchristelijke woede-uitbarsting duidelijk geworden. Onchristelijk? Jazeker.
Want wat zegt Bassie daar zelf over?
“De afgelopen jaren is de toon in de Kamer verruwd. ,,Ik heb vorig jaar een derde deel van onze toch al karige spreektijd bij de algemene politieke beschouwingen gebruikt om dat aan de kaak te stellen.\’\’ Ook spreekt hij Kamerleden er persoonlijk op aan. Geert Wilders bijvoorbeeld, die volgens Van der Vlies ,,uitblinkt in hard taalgebruik\’\’.
,,Hij pretendeert de mond van de burgers in de samenleving te zijn. En volgens hem weet ik niet wat er onder de bevolking leeft. Uiteraard ontken ik dat. Maar ik vind wel dat we iedereen met respect moeten behandelen. Dat respect ontbreekt soms bij Wilders en de zijnen. Jammer genoeg is mijn corrigerende invloed beperkt.\’\’

Maar wat zegt onze onderminister van Onderwijs daar over?
Zelf niets, het ministerie reageert en meldt:
Op het ministerie is met verbazing gereageerd op de kwalificaties van de SGP, zegt een woordvoerder. „We hebben het idee dat de SGP niet de hele speech heeft gelezen, terwijl men daar toch al meer dan een week de gelegenheid toe heeft gehad. In tegenstelling tot de SGP, maakt staatssecretaris Dijksma geen onderscheid tussen scholen op basis van geloof, maar beoordeelt ze scholen op het naleven van de wet. Dijksma gaat graag de inhoudelijke discussie aan met de SGP, maar laat de kwalificaties die worden gebruikt voor rekening van de SGP.”
Gemiste kans. Net zoals dat kind ergens in Flevoland.
Hoe dan wel op zijn Rijnlands?
“ Bassie, waarom doe je zo lelijk tegen me?” “ Ik word daar verdrietig van”

Vassilis Javed Khan promoveerde woensdag 11 november bij Industrial Design op het onderwerp ‘family awareness’. Hij ontwierp een communicatiesysteem waarbij gezinsleden met elkaar in contact zijn zonder dat daar actieve input voor nodig is. Zie Trouw.

Sire schijnt een nieuwe advertentiecampagne te starten:” Wie zijn toch die mensen die zondag aan tafel vragen of je nog huiswerk hebt?”. Als Vassilis nu in zijn systeem een applicatie voor leerkrachten maakt en deze op eenvoudige wijze in te  brengen is in het lichaam, is er ook geen noodzaak tot tijdschrijven meer. De onderwijsraad schijnt te overwegen Vassilis een startsubsidie te verlenen. Indien het mogelijk is de blue tooth apparaatjes te synchroniseren met het computerprogramma van Cito, esis en het cfi, zou het mogelijk moeten zijn ook het inspectietoezicht af te schaffen. Of we er een nieuwe Savanna mee voorkomen moet nog uitgetest worden. Misschien een idee voor een programma op televisie?