Mooi woord ’systeemautisme’. Daardoor zijn de verantwoordelijkheden duidelijk en kun je mensen daarop aanspreken. Zijn de rails kapot dan gaan we naar ProRail, is de trein kapot, dan naar de NS. Overal staan stevige schotten: niet alleen tussen NS en ProRail, maar tussen machinist en conducteur, aannemer en opdrachtgever, via procedures en grenzen tussen organisaties en zijn onderdelen.
De procedures en grenzen helpen – in de normale situatie – om het spoor veiliger en efficiënter te maken. De scheiding tussen ProRail en NS maakt succesvol (en goedkoper) spoorvervoer op regionale lijnen door andere vervoerders dan NS mogelijk. Veiligheidsprocedures zijn wellicht hinderlijk voor de doorstroming, maar beschermen de veiligheid van de spoorwerkers. Het gebruik van aannemers door ProRail is aanzienlijk goedkoper dan meer eigen personeel in dienst te nemen. Maar, … … … wat als het sneeuwt?