Godzijdank. De wet referentieniveaus is per 01-08-2010 van kracht. Wat zouden we zonder moeten. Waar minister Rouvoet eerder aangaf dat de kerndoelen al jarenlang niet voldeden, is er nu licht aan het einde van de tunnel. De dwalenden in de onderwijswoestijn weten nu wat ze allemaal mogen doen. Waarom het dan toch voelt als moeten? Wie het bericht op de site van de PO raad goed leest ziet iets opmerkelijks.
De referentieniveaus vormen een optimaal instrument om het opbrengstgericht werken in de praktijk te realiseren.
Dat waag ik te betwijfelen. In mijn onderwijs gaat het verbeteren van de kwaliteit van taal en rekenen over de mensen die dat daadwerkelijk moeten gaan realiseren. Dezelfde mensen die voor de vakantie te horen kregen dat hun salaris ondanks eerder gedane toezeggingen bevroren gaat worden.
Maar het venijn zit in de staart.
Voor het primair onderwijs is er overigens geen sprake van ingrijpende veranderingen met de komst van de referentieniveaus. Taal en rekenen vormen immers al de kern van het curriculum van de basisschool. Er komt dus geen leerinhoud bij. Bovendien heeft een analyse van de lesmethoden taal en rekenen door SLO laten zien dat de methodes in algemene zin de leerstof zoals beschreven in de referentieniveaus dekken.
En nu haak ik af. Als dit zo is, wat is dan het nut van een waslijst aan referentieniveaus. Papieren tijgers die tot de volgende beleidshik stof gaan staan vergaren in de teamkamer. Er is geen juf of meester die zit te wachten op deze nieuwe blijk van georganiseerd wantrouwen. Meestribbelen maar. Het grote voordeel is dat je wel weer eens ruimte kunt gaan maken op de boekenplank. Kunnen kerndoelenboekjes mee met het oud papier.