Bij het vluchtig doorworstelen van de brief van minister Rouvoet over de invoering referentieniveaus taal en rekenen werd ik erg vrolijk. Hij geeft namelijk aan dat het de schuld van zijn eigen ministerie, de onderwijsinspectie en de toetsinquisitie van CITO is, dat ons primair onderwijs er zo slecht voor staat.
Voor leraren ontbreken heldere en concrete doelen die zij kunnen hanteren en op basis waarvan zij de voortgang van hun leerlingen kunnen evalueren.
Voor scholen is het onduidelijk op welk beheersingsniveau leerlingen zich deze kennis, inzichten en vaardigheden eigen zouden moeten maken.
Voor leraren onbreken heldere en cocnrete doelen die zij kunnen hanteren op basis waarvan zij de voortgang van hun leerlingen kunnen evalueren..
Dat is een nogal flink aantal beweringen die hij hier neer meent te moeten zetten. Hij heeft zelfs zijn handtekening onder de desbetreffende brief geplaatst. Dat hij van mening is dat het invoeren van referentieniveaus zou leiden tot prestatieverhoging is hem vergeven. Onderwijs is zijn vak eigenlijk niet. Dat deze referentieniveaus helpen duidelijke onderwijsdoelen te stellen en dat eerdere hulpmiddelen chronisch hebben gefaald, dat is pas nieuws. Wie gaat hem, nog voordat de PVV minister van onderwijs de vlag uit gaat hangen, vertellen dat het hele systeem niet klopt. Dat je met het invoeren van referentieniveaus weer schadelijke neveneffecten krijgt.
Omdat er nog geen geijkte toetsen bestaan waarmee kan worden beoordeeld waar een leerling ten opzichte van een referentieniveau staat, kunnen deze gegevens niet worden verzameld.
Wort ongetwijvelt vervolcht.
Ja heerlijk, naast alle kerndoelen, streefdoelen, nu dan ook referentieniveaus. Vergeten daarbij even dat kinderen hun eigen referentie zijn en dat we met die niveaus ook de verantwoordelijkheid om naar het kind te kijken weer wegnemen bij de leerkrachten. Die worden met de dag machte-lozer of machte-looser….. Weg vakmanschap, weg eigen invulling van wat er met kinderen nodig is. Goed onderwijs is niet in referentieniveaus te verpakken. Het zit alleen maar in de interactie tussen leerkracht en leerling, tussen leerlingen onderling en tussen leerling en de omgeving. Misschien is dat het enige waar ik aan wil refereren…. en dan het liefst op het allerhoogste niveau….