De foto bij deze blog doet vermoeden dat het hier een tafereel betreft uit lang vervlogen tijden. Een dood varken dat gewassen wordt, nadat de slachter het roze varkensvel met de brander heeft onthaard. De mannen op de foto lachen er bij. Een plaatje waar menig dierenliefhebber niet vrolijk van zal worden.Toch wordt er ook nu, bijvoorbeeld op het platteland van Portugal, nog op deze manier geslacht.
De rondreizende slachter doet zijn voorschot aan, de boeren houden het varken in bedwang en het mes doet de rest. Het varkensbloed wordt in bakken opgevangen, het varken wordt onthaard en gewassen en in stukken verdeeld. Klaar. Europese regelgeving komt hier niet aan te pas. Hoe anders bij de laatste nog zelf slachtende slagers in ons land. De slag om Brussel brengt haarfijn in beeld waar doorgeslagen regelgeving toe kan leiden. Beeld hier.
De meters papierwerk die men moet invullen om tot slacht te komen gaat eigenlijk nergens meer over. Niet over het voorkomen van dierenleed en al helemaal niet meer over gezond eten of een dierwaardig bestaan. Regels en papier om regels en papier. Maar dan wel in Nederland en ergens anders in hetzelfde Europa niet. Of varkens beter worden van deze regeldrift is nog niet onderzocht.
Ergens in Amsterdam is er nog een adresje waar je met liefde gemaakte varkensproducten kunt kopen. Stiekem, ondanks de scheuren in de tegeltjes aan de muur. Mag niet van Europa, scheurtjes in de tegel. Alles van het varken wordt gebruikt en het papier waar het product in verpakt wordt lijkt mij het belangrijkste papier.
