Opbrengstgericht Werken
Fastfood of Michelin …
Na de inspirerende TEDpresentatie van Sir Ken Robinson nu al minimaal 30 keer gezien en vertoond te hebben, was ik zeer blij om op ons meesterlijke verjaardagfeest van Mieke Theus zijn boek ”Het Element” te mogen ontvangen. Lang stond het in de boekenkast van Kooiman, maar afgelopen Optimus-bijeenkomst lag het op mijn boekentafel en dus ineens ook in mijn bezit …
Net als sommige andere echt goede schrijvers geeft ook Sir Ken woorden aan denken en doen. Zijn hoofdstuk kwaliteit beschrijft exact de gesprekken die wij met MEESTERS voeren met schoolbesturen, PO-raden, samenwerkingsverbanden en directeuren. Want u weet toch ook dat het toverwoord van de afgelopen tijd OPBRENGST GERICHT WERKEN is?
Opbrengst gericht besturen, opbrengst gericht organiseren, want dat biedt kwaliteit. Juist. Ooit gaf Jaap Peters woorden aan mijn organisatieverdriet over kwaliteitsuitholling door het succes van McDonald’s te vergelijken met de kwaliteit van de Librije. Op dat moment kreeg het woord vakmanschap en meesterschap voor mij betekenis. Sir Ken beschrijft hieronder dezelfde visie op het onderwijs. Uit mijn hart gegrepen.
In het restaurantwezen bestaan twee modellen van kwaliteitsgarantie. Het eerste is het fastfoodmodel. Dit model garandeert kwaliteit door standaardisatie. Fastfoodketens specificeren exact wat er op hun kaart staat in al hun ketens. Ze specificeren burgers en broodjes, frietjes en olie. Ze schrijven voor wat hun personeel moet dragen en doen. Alles is gestandaardiseerd. Het eten is vaak ongezond, maar de kwaliteit is gegarandeerd.
Het andere model is dat van de Michelingids. In dit model hanteren gidsen specifieke criteria van kwaliteit, maar ze vertellen niet wat een restaurant moet doen. Ze vertellen niet wat er op de kaart moet staan, wat het personeel moet doen en dragen. Dat wordt allemaal aan het restaurant overgelaten. Dan worden ze beoordeeld, niet volgens onpersoonlijke standaard, maar naar het oordeel van experts die weten waar ze op moeten letten en die oog hebben voor wat een restaurant ook geweldig maakt. Het resultaat is dat Michelin restaurants voortreffelijk zijn. En ze zijn allemaal uniek en verschillend.
Ons onderwijs onderwerpt scholen aan het fastfoodmodel van kwaliteitsgarantie terwijl ze ook voor het Michelin model zouden kunnen kiezen. De toekomst van ons onderwijs zit niet in standaardisatie maar in cultiveren van echte diepte en dynamiek……
En u? Waar gaat u voor met uw organisatie? Opbrengstgericht Werken. Het handboek fastfood of de ster van Michelin? Wat vindt u dat onze kinderen waard zijn? Met MEESTERSadvies werken we graag aan het ontwikkelen van onderwijssterren.
Op de deur en erachter….
Helemaal uit het hart gegrepen…
Als je het kind in het onderwijs centraal stelt is er geen andere keuze dan te gaan voor een school met een Michelin ster.
Duurzaamheid, niet opleiden tot het maken van een goede toets, maar kinderen begeleiden in hun ontwikkeling om goede mensen te worden die ervoor willen gaan om van de wereld een ontmoetingsplaats te maken die nog héél lang gezond kan voortbestaan.
Wat een leuke metafoor om de beperktheid van allerlei benchmarks, vergelijkingen arme kwaliteitssystemen mee aan te tonen.