Deze week stond in de Volkskrant een artikel over hoe moeilijk het is om persoonlijke verantwoordelijkheid te dragen voor een tbs’er. Wie de beslissing moet nemen over het verlof ervaart dit als een loden last. Steeds meer mensen nemen daarom ontslag.
door Helma Ton
Dat verbaast me niet. Het past in onze huidige cultuur om onmiddellijk bij een incident de schuldvraag te stellen. Niet alleen wat ging er fout, maar vooral bij wie lag de fout? Kort na een incident, wordt in een razend tempo feiten -voor zover bekend- gelegd langs protocollen, om alvast een voorlopig antwoord te kunnen geven. Who dunnit! Als het een beetje tegenzit mag zelfs de minister komen opdraven voor een spoeddebat. En dan worden er toezeggingen gedaan: nog strengere regelgeving. Door het gebrek aan individuele regelruimte en de focus op het naleven van regels & procedures neemt de alertheid en het improvisatievermogen van het personeel af, zo blijkt uit het artikel.
Wie in een tbs-kliniek werkt en afwijkt van het protocol, doet iets ongebruikelijks. De Inspectie voor de Sanctietoepassing wijt het grote verloop over de hoofden behandeling aan groeiende onvrede over het regime. Waar regels zijn is aandacht overbodig. Dat gaat -lijkt mij- knellen met de eigen integriteit van de medewerkers. Op enig moment stel je jezelf niet meer ter beschikking.
Ik begrijp eerlijk gezegd nooit zo goed waar de druk vandaan komt om TBS’ers terug de maatschappij in te krijgen. Het zijn vaak niet de minste vergrijpen, en ik zou zeggen, bij twijfel ( hoe gering ook) niet doen. Liever iemand een keer te lang vast (en mogelijk zelfs nooit meer vrij) dan een keer te vroeg met proefverlof of vrij.
Ik vind het wel hoopgevend dat mensen zich rekenschap geven van de consequenties verbonden aan hun handelen. Mooi ook dat zij die de last te zwaar vinden er onder weg bewegen. Begrijp eerlijk gezegd niet goed wat daar op tegen is.