Je reageerde op een eerdere vraag met mij, via een publicatie op 3 maart. Mooie reactie en prettig om op deze manier wat verder in het eigen en elkaars denken te duiken.
Jouw redenering is sterk gebaseerd op een van je eerste zinnen: “De inhoudelijke professionals in de sector worden stelselmatig genegeerd in een door anderen noodzakelijk geacht veranderproces”.
Met deze stellng staat of valt je redenering. De vragen die het dan bij mij oproept zijn:
1. Is het waar?
2. Zijn het professionals?

Om maar met het eerste te beginnen.
Je ontkent hiermee de opkomst van de “nieuwe manager” die:
- rijnlands denkt (of probeert te denken)
- na de klassiekers ook het denken van mensen als Homan ontdekt heeft
- op zoek is naar dialoog in de organisatie
- beleid vanuit die dialoog laat ontstaan.

Als leidinggevenden zo willen werken lopen zij het risico in een spagaat te komen omdat zij zelf ook steeds minder ruimte krijgen/ervaren. Landelijk beleid lijkt gebaseerd op beperking van ruimte als oplossing voor problemen.
Ruimte geven als je zelf steeds minder ruimte ervaart is een lastige opgave.
Je roept op tot het creëren van ruimte. Een goede zaak, maar dat gaat pas echt werken als die ruimte op alle lagen ontstaat.

Tenslotte, op dit punt. Onze uitdaging is volgens mij om zelfbewust het gesprek aan te gaan over het afleggen van verantwoording. Zelf onze gewenste kwaliteit definiëren, zelf aangeven hoe we die in beeld brengen. Dat kan alleen als we het met iedereen in de organisatie doen.

Een tweede vraag is of je stelling houdbaar is dat het (in het onderwijs) gaat om professionals. Ik worstel daarmee en leg je hier graag deze worsteling voor vanuit een bepaalde invalshoek.
Professional ben je door je gedrag, niet door je functie of opleiding. Enkele kenmerken van dat gedrag:
- Kritisch naar jezelf kijken.
- De drang tot verbetering van jezelf.
- Het up to date houden van kennis en vaardigheden.
- De dialoog aangaan met collega-professionals.
Misschien is het ze afgeleerd, maar ik zie dit gedrag bij te weinig mensen terug om in het algemeen van professionals te spelen als we het hebben over mensen in het onderwijs (cg. de publieke sector?).
Dit gedrag past bij de ruimte die een professional moet ontvangen. Maar zorgt het geven van ruimte ook voor het ontstaan/de terugkeer van dit gedrag?