(Van) Onderwijs maar niet (van) Bovenvragend.
Dat is wat mij vooral opvalt als ik lees wat de heren Verbrugge( voorzitter B.O.N.) aan de ene kant van het educatief perspectief en Molenkamp (bestuursvoorzitter van de onderwijsgroep Amarantis) aan de andere kant van datzelfde perspectief vinden. Wat zij volgens mij vinden, leest u in mijn reactie op de blog van Jaap hier:
Van onder wijs duidt er volgens mij op dat beide heren vanuit de heup schieten, voornamelijk vanuit de onderbuik reageren. Verbrugge grijpt als reactie namelijk op alle onrust in onderwijsland terug op een wijdverbreid misverstand. Namelijk dat de overheid zijn greep op onderwijs moet verstevigen. Molenkamp heeft hier wellicht onbedoeld een punt als hij zegt:
‘Begin jaren negentig zette de overheid tien jaar lang een bonus op schaalvergroting. En dan gaan ze nu opeens roepen dat het geen goed idee is.’
Onbedoeld omdat hij vervolgens zegt: ’Zo wordt een overheid volstrekt onbetrouwbaar.’ Volslagen verklaarbaar vanuit het leidend paradigma van bestuurders als de heer Molenkamp: Georganiseerd wantrouwen. Maar net zo goed vanuit de onderbuik als zijn ‘tegenstander‘ in de dialoog over onderwijs. Als de heer Verbrugge spreekt zie je namelijk dit:
‘De kwaliteit van het onderwijs daalt, daar ben ik van overtuigd. Op havo en vwo gaat het de laatste jaren net iets beter, is mijn indruk.….’ Dat is nauwelijks onderbouwd iets vinden. Een voorrecht dat bloggers hebben en waar goede bloggers nauwelijks gebruik van maken. Lekker gemakkelijk iets vinden, nauwelijks een Deltaplan waard.
Ook de heer Molenkamp scoort makkelijk punten voor degenen die zijn paradigma’s aanhangen. Leest u mee:
‘Sommige mensen hebben nou eenmaal een geweldig probleem met grotere instellingen, daar wordt handig op ingespeeld’.
Molenkamp bestrijdt dat een bestuur met een veelvoud aan scholen onder zich alleen maar als een bedrijf functioneert en de menselijke maat verwaarloost. ‘Kijk, je moet niet verwachten dat ik iedere morgen bij de schooldeur sta om handjes te schudden. Dat doet de directeur van de school. Maar als ik puur bedrijfsmatig zou werken, dan had ik onze scholen in Amsterdam-West allang weggehaald. Het aantal leerlingen op die scholen is eigenlijk te laag om de school goed te kunnen draaien, zegt Molenkamp. ‘Maar maatschappelijk zijn ze wel gewenst’.
Een geniale doorkijk in het denken van de bestuurder die niet in een Maserati rijdt. Excessen, volgens de heer Verbrugge, maar die zijn tekenend voor de mentaliteit van veel bestuurders. Hoeveel staat er dan weer niet bij.
Beide deelnemers aan de onderwijsdialoog die overal gevoerd wordt, laten zien wat ze vinden. Dat sluit aan bij mijn paradigma over (onderwijs)verandering. Niet wie het weet mag het zeggen. Maar wie het weet moet het vragen. De tijd van vrijblijvend vanuit je eigen veilige paradigma (logische vingerafdruk, aannames) zeggen wat je vindt is mistig en leidt een doodlopende weg in. De bijl moet aan de wortel van ons onderwijsbestel. Hoe? Ik val aan, volg mij en wees kritisch. Door te vragen en te bevragen.