Je plaatst deze blog uitbetrokkenheid met onderwijs, zo denk en lees ik. Da’s mooi en dat delen we.
Maar ik zou van je willen weten hoe je naar dergelijke situaties kijkt.
BON geeft schoolbesturen de schuld van slecht onderwijs. Is dat terecht?
BON verwijst naar situaties van huisvesting, skyboxen en salarissen. Zit daar het probleem?
Volgens mij hebben we te maken met een forser probleem. De 21e eeuw vraagt om ander onderwijs en het kost moeite om dat andere onderwijs te realiseren op een manier dat het tot tevredenheid stemt.
BON vindt dat de docent als proffesional meer zeggenschap moet hebben, maar vergeet de vraag te stellen of de docent daadwerkelijk die professional is waarvoor hij gehouden wordt. En wat is dat dan … een professional?
Kortom, lastiger dan je denkt en dan je wellicht zou willen.
Heldere standputnen en creatieve invalshoeken zijn dan meer dan welkom.

Eerst Verbrugge.

Het probleem

Schoolbesturen hebben te veel macht.

„In de jaren negentig heeft de overheid onderwijsinstellingen bestuurlijk en financieel verzelfstandigd. Daardoor is een tussenlaag ontstaan van bestuurders die scholen runnen als een bedrijf.

Voor hen draait het om de macht van het getal, om omzet; geld is zo dominant geworden dat er vaak gewoon gebakken lucht verkocht wordt.

Zij leggen hun leraren van alles op waar niemand om gevraagd heeft. En niemand heeft daar controle op, ook de overheid niet.”

De oplossing

De overheid moet meer greep krijgen op het onderwijs.

„De overheid moet haar greep op het onderwijs verstevigen en tegelijkertijd moeten ook leraren meer invloed krijgen.

De overheid bepaalt welk niveau er gehaald moet worden, waarborgt dat met centrale examens en betaalt de salarissen, meer niet.”

Docentenraden moeten een beslissende stem krijgen in alles wat met het onderwijs te maken heeft.

Vervolgens Molenkamp. Wat zegt de bestuurder die niet in een Maserati rijdt, maar wel in een luxe kantoor huist?

‘Begin jaren negentig zette de overheid tien jaar lang een bonus op schaalvergroting. En dan gaan ze nu opeens roepen dat het geen goed idee is. Zo wordt een overheid volstrekt onbetrouwbaar.
Tien jaar lang vond het Rijk dat met kleine scholen de kwaliteit van huisvesting en personeel niet goed kon worden gewaarborgd, zegt Molenkamp.
‘De politiek deint mee op de golven van populariteit.
Sommige mensen hebben nou eenmaal een geweldig probleem met grotere instellingen, daar wordt handig op ingespeeld.
’Maar als ik puur bedrijfsmatig zou werken, dan had ik onze scholen in Amsterdam-West allang weggehaald.
Het aantal leerlingen op die scholen is eigenlijk te laag om de school goed te kunnen draaien. ‘Maar maatschappelijk zijn ze wel gewenst.’
Tot slot Verbrugge nog een keer.

„De kwaliteit van het onderwijs daalt, daar ben ik van overtuigd. Op havo en vwo gaat het de laatste jaren net iets beter, is mijn indruk, maar het beroepsonderwijs steekt daar ongunstig bij af. Dat is vaak slechts bezigheidstherapie, het buurthuis is de school ingetrokken. Maar wat kunnen deze leerlingen na veertien jaar onderwijs? Vakken vullen – maar taal en rekenen beheersen ze slecht.

„Niet vage, algemene competenties als ’samenwerken’ en ’zelfstandigheid’ moeten centraal staan in het beroepsonderwijs, maar vakkundigheid.

Wat dan wel? Volg de komende weken http://www.bijwelkereorganisatiewerkjij.nl

Inderdaad gaat het de laatste tijd vaak en veel over onderwijs. Terecht. Aleid Truijens schreef daar 23-02-2010 een mooie column over. Investering heet dat artikel en is voor 1,30 euro te verkrijgen via de site van de Volkskrant.
Goede investering