Paul Frissen legt, lijkt me, de vinger op de zere plek. Waarom voel ik me bij Rita en Geert sowieso nooit op mijn gemak met als voorlopig hoogtepunt donderdagavond 18 februari waarbij mevrouw Verdonk minister Bos op een hoogst onfatsoenlijke manier tegemoet trad in het parlement?
Populisten kiezen de rol van toeschouwer op de tribune, de rol van de buitenstaander, zonder zelf aan het spel op het veld serieus deel te nemen. Meedoen aan een pluriform spel levert per definitie een (stroperig, langdurig) debat op om er uit te komen en waarbij alle standpunten en invalshoeken zorgvuldig zijn bekeken. Dat ‘gedoe’ lijkt een machteloos en krachteloos gepolder. En op die momenten, het toppunt van een goed debat als onderdeel van een goede democratie, beginnen populisten vanaf de tribune te roepen dat er sterke leiders moeten komen met daadkracht. Zo vertelt Frissen in dit artikel wel meer verstandige dingen over het functioneren van democratieën.
NB: het is wel van belang dat we als kiezers straks in de gaten hebben wie de juiste spelers zijn zodat we niet kiezen voor een horde potentiële tribuneklanten die zomaar 25 dure VIP-stoelen kunnen gaan bezetten. (#zorgwekkend: maakt de boel nog instabieler.)
Klik naar het artikel op Trouw.nl van 20 februari 2010