Als het zo simpel is waarom doen we het dan niet?

In de Volkskrant van zaterdag 20 februari weer een mooi stukje over regelzucht in het basisonderwijs. De regels komen van alle kanten: de rijksoverheid, de gemeente, de inspectie, bovenschoolse besturen, locatie schoolleiders en de rugzakfinanciering van de zogenaamde zorgleerlingen. Het georganiseerde wantrouwen in hiërarchieën (harkjes) zorgt ervoor dat iedereen over van alles en nog wat rapportages moet opleveren. Gevolg is dat de werkvloer, het putje van de regeldrift, nauwelijks aan haar normale werk toekomt. De bekende Angelsaksische logica, maar hoe kom je er vanaf?

De kostprijs van de kostprijsberekening is simpel weg te hoog als iedereen aan iedereen verantwoording moet afleggen. Kennelijk heeft iedereen ‘eikels’ onder zich die niet te vertrouwen zijn. Dat is natuurlijk niet zo, …. echte leiders zorgen ervoor dat de mensen ‘onder’ hen voldoende regelruimte hebben om te organiseren en vormen een paraplu voor ‘de zeikregen’ van boven.

Inmiddels ligt er een onderzoeksrapport van de Kafkabrigade bij Staatssceretaris Dijksma sinds afgelopen vrijdag. De PO-raad vindt het allemaal herkenbaar vooral als ze naar anderen kan wijzen (Gemeenten en de zorgleerlingen-regeling) en stellen een daad: ‘We overwegen de Kafkamethode – de betrokkenen bij elkaar brengen om barrières uit de weg te ruimen – zelf ook in het veld toe te passen.’

‘Daarmee ben je vaak al een heel eind’, erkent Sigaloff van de Kafkabrigade. ‘Velen hebben elkaar nooit eerder gezien en horen pas ter plekke welke belemmeringen ze anderen onbedoeld aandoen.’

Inderdaad daar begint het mee: zet de betrokkenen maar eens aan een ronde tafel, maar dan nog is het de vraag of men over de eigen schaduw van regeldrift heen kan en wil stappen? Uiteindelijk gaat het om ego of eco van ‘mannetjes’! Heel goed de PO-raad neemt het in overweging. Wat is taal toch veelzeggend.

Klik naar het artikel op Volkskrant.nl van 20 februari 2010.