Pas op wat je vraagt want je kunt het wel eens krijgen …… En dan is het maandag. Na een week en weekend van Twitter, TedTalks, Ningen en Zwermen, bruisende mensen en spannende ondernemingen in gesprek met een directeur van een gewone basisschool. De echte praktijk. Mooi dorp, kleine school, hardwerkende mensen, betrokken, goed bezig. Toch?
De directeur ziet er moe uit. In ons gesprek praten we over visie en ambitie. En daar komt het voorbij. Het verhaal dat ik op diverse plekken steeds weer tegenkom. Want wat nu als je kiest voor die rode pil en inderdaad die onderstroom ingaat. En dan niet meer om de mensen heen gaat organiseren maar nabij komt, dichtbij en met elkaar gaat praten over inhoud en vakmanschap. Heel Rijnlands allemaal, voorbij spreadsheets, in de klas, oog voor mensen en kinderen. Werken in de echte werkelijkheid in plaats van de papieren realiteit.
Ruimte bieden aan passie waardoor het vakschap van mensen weer naar boven komt. Ja ook. Maar ook komt er iets anders bovendrijven…Vakmakkelijkschap. Leerkrachten die helemaal geen interesse hebben in de inhoud. Die al die gesprekken maar lastig vinden, die praten over het kind centraal en daar alles voor over hebben, maar vervolgens geen milimeter van hun eigen structuur af willen wijken. Ja ik weet het ook, mensen zijn de laatste jaren heel erg lastig gevallen met allerlei druk van boven. En daardoor kunnen ze zelf niet meer denken. Legbatterijkippen. Maar er moet toch ook iets van innerlijke druk zijn, of verlangen? Uitspraak van de week. Vroeger zat ik zelf bij haar in de klas, nu mijn zoon. Ze rookt nu niet meer in de groep, verder is alles precies hetzelfde….Zij die gekozen hebben de blauwe pil te slikken.
Een hardnekkige bovenstroom waar in theorie ik echt wel van snap hoe het zo gekomen is en dat we juist hier verbinding moeten maken en ons werk ligt….De praktijk gaat me aan het hart. Die directeur met die wallen.
Vooral de mensen die het zo graag anders willen, directeuren die echt maatstaven gaan neerleggen. Die wel gekozen hebben. Met hart voor de zaak en liefde voor mensen. Niet meer om de zaak heen willen organiseren en de echte gesprekken aan gaan. En hoeveel moeite en emotie dit dan kost. Het is mooi maar ook zo slopend soms. Leerkrachten die gefrustreerd thuis komen te zitten, een burn out. Niet van het harde werken. Nee van het niet hard genoeg mogen werken van hun omgeving. Jij wilt altijd zoveel met die kinderen. Doe toch eens rustig aan. Directeuren waarvan hun baas zich afvraagt of ze het wel goed doen want er vallen ineens zoveel leerkrachten uit. Voorzichtig hoor want we hebben geen dossier. En ook die leerkracht die eigenlijk gewoon niet meer bij kinderen in de buurt mag komen vanwege ernstig disfunctioneren wat nooit meer goed komt, die niks meer wil behalve gewoon nog 15 jaar salaris, moet je blijven re integreren. Onderdrukken, rustig houden, niet teveel naar overhoop halen. Vooral geen confrontatie.
Vakmakkelijkschap ….
Jonge leerkrachten, lio stagiaires die vol passie en geweldige kennis en ervaring aan het werk gaan. En direct onder het juk van de ervaren collega langszaam verzuipen. Niet door de druk, de omgeving , de ouders of de kinderen. Nee door collega\’s, vakmensen, professionals. Blauwe pillenslikkers. Want zo doen we dat hier niet, en nee dat dacht ik ook toen ik begon, maar doe eerst maar eens wat echte ervaring op. Laat die kinderen niet zoveel zelf inbrengen, dat is veel te onrustig, was de laatste tip die ik in een gesprek tussen mentor en stagair opving.
Vakmakkelijkschap …
Het is hart werken als je staat voor je zaak. En soms heb ook ik een beetje de blues ….
Voor al die mensen en mijzelf hieronder de opkikker!
We gaan er weer voor! Kunnen we The Matrix ook swingend bevechten ……..
In Harry Potter, film 4, The Order of the Phoenix, zegt Harry het heel mooi: “Wij hebben iets om voor te vechten.”
Echte vakmensen hebben een bijzondere missie. Die gaat boven het geld verdienen.
Herkenbaar Sandra, maar ik weet ook dat zij die het doorhebben ook de kracht kunnen opbrengen om het pleit te winnen van de interne gepensioneerden en remmers in vaste dienst.
Organiseer de zwerm van de ontevreden vakmensen, ouders en andere belanghebbenden. Het gaat ons lukken!
De firma Beamix Beton heeft een speciaal soort behang ontwikkeld waarachter dit soort lui vrij eenvoudig en onzichtbaar weggeplakt kunnen worden. Belangrijk neveneffect: je krijgt er ook kleinere klassen van… (sorry, jeugdtrauma’tje)
Een herkenbaar vehaal. Maar ik ken gelukkig ook heel veel leraren/leraressen die steeds geinspireerd blijven door de omgang met hun leerlingen. En directeuren die daar ook hun steentje aan bijdragen.
Natuurlijk zijn er leraren en directeuren die in aangeleerde hulpeloosheid blijven hangen.
Ik zou hier willen pleiten voor een oplossingsgerichte discussie, dus geen lange en uitgebreide probleemanalyses maar ervaringen verzamelen van hoe mensen in het onderwijs tot oplossingen zijn gekomen.
Heb vandaag Slow Management ontvangen over leren, ik ga het maar eens snel lezen en daarna breed verspreidens.
tja, mijn beeld dat ik had wordt door jou pijnlijk bevestigd. Wat een ontzettend diep trieste en uitzichtloze situatie is dat. Het onderwijs dat de absolute bron van inspiratie en een ontwikkelomgeving van passies en talenten zou moeten zijn is verworden tot een machtsfabriek van gevoelloze beterweters die het helaas zelf niet eens weten!